— 38 — 
wie één het bootje stuurde, terwijl de andere vóór op den boeg 
stond, gewapend met een „koeli-koeli’”’, dat is eene soort 
werpspies, die men meestal gebruikt voor de jacht op 
wilde varkens. 
Aan een houten steel van 1!/, meter lengte is een ijzeren punt 
met weêrhaak bevestigd, doch zóó, dat deze, na er een verwonding 
mede te weeg te hebben gebracht, gemakkelijk loslaat. 
Nu moest de „koeli-koeli” als harpoen gebruikt worden. 
Een lang stevig touw was aan den weêrhaak vastgemaakt, om 
als deze het dier getroffen had, den visch steeds „aan ’t lijntje” 
te kunnen houden. 
Ook de heer A. KERKHOVEN en schrijver dezes namen in 
twee andere bootjes plaats, terwijl, behalve deze 2,er nog een 
derde prauwtje was, waarin 2 Inlanders aan de vervolging deel 
namen. 
De visch zwom nu eens hier dan weêr daar, verdween soms 
voor eenige oogenblikken in de diepte om daarna voor een 
korten tijd weder aan de oppervlakte te voorschijn te komen, 
waarop dan dadelijk door de prauw-vloot in die richting 
gestuurd werd, 
Eindelijk zag men den man met den harpoen, die in het 
voorste prauwtje was, een worp doen, doch hij miste zijn doel. 
Na eenigen tijd werd de harpoen voor de tweede maal 
geworpen, doch nu met beter succes. 
De iĳzeren punt drong tot diep in het lichaam van het 
monster door, waarop de visch als een pijl uit den boog voor- 
uitschoot en met eene verbazende snelheid tot ver in zee zwom, 
het bootje steeds in zijne dolle vaart medesleurende. 
Met kracht werd nu in de andere prauwtjes gewerkt, om 
het dier te omsingelen, voortdurend het eerste bootje volgende 
dat door de visch op sleeptouw genomen was. 
Het eene oogenblik moesten wij links, dan weder rechts 
aanhouden, daar de visch met groote kracht in alle richtingen 
rondzwom. 
Op het strand stonden honderden Inlanders en de overige 
leden van ons gezelschap deze dolle jacht aan te zien. 
