ENA ge 
Van tijd tot tijd verdwenen wij geheel uit hun gezicht om 
kort daarop weder voor den dag te komen, door de hooge 
deining, die in zee stond en ons de jacht bemoeilijkte. 
Eindelijk bemerkten wij, dat de vaart minder snel werd 
en dat het beest zichtbare teekenen gaf van uitputting. 
Het liet zich tot aan de oppervlakte van het water ophalen, 
om daarna weder in de diepte te verdwijnen en zijn weg te 
vervolgen. 
Nog een paar keeren kwam het boven en eerst nu werd er 
aan gedacht werktuigen klaar te houden om het af te maken, doch 
door de haast had niemand er aan gedacht die mede te 
nemen. 
De heer A. KeErKHoOveN had een Flobertgeweer bij zich, 
hetgeen hij den heer BorreL, die in het prauwtje was, dat op 
sleeptouw liep, overhandigde en toen het dier voor de zooveelste 
maal aan de oppervlakte verscheen en dicht bij het bootje 
getrokken was, nam deze heer zijne kans waar en, denkende 
den kop van het monster voor zich te hebben, loste hij het 
schot op die plaats. 
Naderhand bleek, dat het niet de kop was geweest, daar het 
schot even boven de staart zat. 
Door dezen pijnlijken prikkel opgewekt, verdween het monster 
eensklaps weder naar de diepte en vervolgde met vernieuwde 
snelheid zijne vaart. 
Toen ik ontdekte dat een der Inlanders in mijn prauwtje 
een kapmes bij zich droeg, dacht ik er aan hiermede verder 
te komen dan met schieten uit het klein kaliber geweer, hetgeen 
dan ook gelukte. 
Na zich eenigen tĳd uitgeput te hebben door rond te 
Zwemmen, liet de visch zich weder aan de oppervlakte van 
het water ophalen. 
Nu was het oogenblik daar, om onze kans te wagen. 
Zoo dicht mogelijk kwam ik met mijn prauw bij het beest 
en na veel hakken en stooten werden wij het gelukkig eindelijk 
meester, 
Zoodra het dier in onze macht was, ging er een hiep, hiep, 
