elle oan 
hi 
een 
— 41 — 
Op een middag werd ik te Pegandaran door mijn oppasser 
gewaarschuwd, dat de visschers twee monsterachtige visschen 
in de oostelijke baai geharpoeneerd hadden, waarvan één reeds 
afgehakt was en de andere juist uit de zee aangebracht werd. 
Van het westelijke strand, waar de pasanggrahan staat, 
tot het oostelijke der Mauritsbaai, is slechts een honderdtal 
passen, zoodat ik nog bijtijds kwam om de groote tjawang, 
want het bleek zulk een rog te zijn, in levenden toestand 
te observeeren. 
Het dier meette 2.45 M tusschen de uiteinden der vleu- 
gelvormige uitsteeksels, dus op de grootste breedte, hetgeen 
slechts een verschil geeft van 1 cM met het door den heer 
VAN HEECKEREN beschreven exemplaar. 
Meerdere visschers waren noodig het van de reven, daar 
het laag water was, naar het strand te dragen. 
Wanneer men met een stok den omtrek der oogen betastte, 
trokken deze organen zich eenigszins schuin naar binnen terug. 
De pupil was ovaal. 
Het meest merkwaardige echter waren de uitsteeksels vóór 
de oogen, die door de meeste schrijvers o.a. door BLEEKER 
kopvinnen genoemd zijn. 
Toen deze ichthyoloog zijn exemplaar beschreef, had hij 
nooit een volwassen dier geobserveerd, en moest hij zich 
bepalen tot de beschrijving van een zeer jong dier op spi- 
ritus (1), waaraan nog een gedeelte der navelstreng bevestigd was. 
Hij zelf had te Batavia in 1857, toen hij reeds ettelijke 
jaren ichthyologische waarnemingen gedaan had, nooit den visch 
waargenomen, waarin de bekende natuuronderzoekers Künr 
en vaN Hasserr gelukkiger waren geweest. 
Hij beschrijft echter de uitsteeksels vóór aan den kop als 
schuin afgerond met omgeslagen uiteinden. 
Men moet het volwassen dier levend gezien hebben, om de 
beteekenis van die uitsteeksels te vatten. 
(1) Zie Negende Bijdrage tot de kennis der vischfanna van Amboina. 
Verhandelingen van de Koninklijke Natuurkundige Vereeniging. 
