5, EN 
LreoroLp von BucH en ALEXANDER VON HumgoLpr steunden 
deze theorie met hun gezag en daardoor bleef zij jaren lang de 
heerschende. 
Von Bucu zocht verband tusschen de werkzaamheid, waardoor 
de groote oneffenheden op ons aardoppervlak worden gevormd 
en de aardbevingen. 
Volgens hem zijn alle bergruggen door opheffing ontstaan; 
zij zijn door de vorming van kristallijne gesteenten, die 
onder den naam „porfier’”’ worden samengevat, naar boven geperst 
en omdat dit proces niet zonder horten en stooten plaats heeft, 
worden voortdurend aardbevingen gevoeld. 
Vor Huasorpr definieerde aardbevingen en vulkanische uit- 
barstingeu tezamen als reactieverschijnselen tusschen de gloeiend- 
vloeibare kern van den aardbol en zijn vaste korst, zoodat de he- 
vigste aardbevingen volgens hem juist dáár zullen plaats hebben, 
waar deze reactiewerkingen niet aan de oppervlakte een’ uitweg 
kunnen vinden. De vulkanen werken daardoor als veiligheids- 
kleppen voor den naasten omtrek en het voorspelt eene land- 
streek weinig goeds wanneer hunne kraterkanalen verstopt raken. 
Deze theorie werd door C. F. NAUMANN nader uitgewerkt 
en bleef jaren lang zeer populair. 
Uit den aard der zaak kunnen echter bij el beschou wings- 
wijze de eigenlijke oorzaken der verschijnselen slechts in zeer 
vage termen worden uitgedrukt. Die gloeiend-vloeibare kern 
of Pyriphlegeton, zooals NAUMANN haar noemt, is op zich 
zelf reeds een hypothese en komt men aan de oorzaken, waar- 
door die kern in spanning zou kunnen geraken, dan verlaat men 
nog verder het gebied der waargenomen feiten. 
In 1861 schrijft daarom dan ook E. Kuur, die zijn halve 
leven aan de studie van aardbevingen had gewijd en een overtuigd 
voorstander was van de HuMBOLDT-NAUMANN'SCHE theorie: 
„Künftige Forschungen auf dem Gebiete der Physik werden uns 
„erst darüber aufklären, ob die Fluctuationen des feurig- 
„flüssigen Kernes der Erde ihren Ursprung einem Impulse 
„von aussen verdanken, oder ob der Pyriphlegeton den Keim 
„zu jenen in sich trägt”. 
