ee RD 
Voor uitwendige impulsies zocht men naar bewijzen in de 
statistiek der aardbevingen. Verschillende geleerden meenden 
achtereenvolgens daaruit een zeker synchronismus te mogen 
afleiden tusschen aardbevingen aan de eene zijde en stroomen 
van vallende sterren, de perioden der zonnevlekken, noorder- 
licht en magnetische storingen en de verschillende standen 
van zon en maan ten opzichte van elkander, aan de andere 
zijde. Men kwam echter tot zeer uiteenloopende resultaten. 
De bovenvermelde E. Krver telt bij voorbeeld in de jaren, 
waarin de zon rijk is aan vlekken, bijzonder weinig aard- 
schokken, terwijl daarentegen R. Worrr te Zürich uit zijne 
registers meent te moeten afleiden, dat de aardkorst in die 
jaren buitengewoon bewegelijk is. 
Honderd en vijftig jaren vóór FaLB werd reeds door den 
Italiaan Bacriri beweerd, dat aardbevingen het meest voorko- 
men bij volle en bij nieuwe maan; en wanneer de vloeibare 
kern en de vaste korst der aarde werkelijk twee zulke scherp 
gescheiden deelen vormden, als men in dien tijd geneigd was 
aan te nemen, dan zou de stand van zon en maan ook wer- 
kelijk op de inwendige spanningen van invloed moeten zijn. 
Uit een eenigszins uitvoerige statistiek blijkt intusschen van 
dien invloed al heel weinig. Het grootere aantal aardbe- 
vingen, dat bij volle en bij nieuwe maan werd waargenomen in 
vergelijking met die bij de kwartierstanden, is al zeer gering en 
geheel onbeteekenend, wanneer men in aanmerking neemt, hoe 
onvolledig die statistiek is en van welk een uiterst gering 
gedeelte van ons aardoppervlak de bijna dagelijks voorkomende 
schuddingen worden opgeteekend. 
Men verwachtte terecht meer licht van juiste waarneming 
van hetgeen gedurende eene aardbeving plaats heeft. Men 
hoopte daardoor de plaats te kunnen bepalen van waar de 
schudding uitging; want men meende als iets van zelf spre- 
kends te mogen aannemen, dat deze plaats, de zoogenaamde 
haard van de aardbeving, ten opzichte van het terrein, waar- 
over de beweging gevoeld werd, van geringe uitgestrektheid 
zou zijn en daarom als een punt beschouwd zou mogen worden. 
