A en 
over meer dan 200 Kilometer lengte uitstrekt en in het Noorden 
door de Batang Taro en in het Zuiden door de Ankola en de 
Butang Gadies wordt besproeid. Dit dal wijst de lengtespleet 
aan, waarop in post-plioceene tijden de voornaamste vulkanen 
van Sumatra tot eruptie kwamen en de opbouw van deze 
reusachtige kegelbergen op den breedgeplooiden ondergrond 
gaf aanleiding tot het ontstaan van diluviale meren, waarvan 
wij op Swmatra op zoo talrijke punten de sporen kunnen 
aanwijzen. 
Aan het begin van het diluviale tijdvak waterde b. v. het 
hier behandelde terrein naar het noorden af en stroomde de 
Batang Gadies ongeveer langs het tegenwoordige Padang 
Sidempoean naar de uitmonding van de Batang Taro. Door 
den opbouw van den Zoeboe Rajoe werd echter het dal af- 
gedamd, en van Padang Sidempoean tot Kota Nopan over 
meer dan 100 Kilometer lengte in een meer veranderd, waar- 
van het water werd afgevoerd over het westelijk gelegen 
plateau van eoceene zandsteenen. Deze nieuwe waterafvoer, 
de tegenwoordige Batang Gadies, groef zijne bedding hoe 
langer hoe dieper in en daardoor werd het niveau van het 
meer lager en langzamerhand werd de bodem drooggelegd, 
zoodat tegenwoordig slechts de moerassige streken tusschen 
Penjaboengan en Si Epping de laatste sporen van het meer 
aanwijzen. Oude meerafzettingen, in het profiel met md 
aangeduid, vindt men echter over de geheele breedte van 
het dal en vooral langs den rand; in de door kleine riviertjes 
aangevoerde deltavormingen wordt uit deze afzettingen het 
straks vermelde goud gewasschen. 
Aan de oostzijde wordt dit wijde dal begrensd door een’ 
steilen bergrug, die de waterscheiding met Sumatra's Oostkust, 
vormt en aan den top Maleja meer dan 2000 Meter hoog is, 
maar naar het Noorden toe lager wordt. Uit het profiel in 
fig. II blijkt, dat deze rug uit de oudste schiefers en uit gra- 
niet bestaat, waarvan de lagen zeer steil, bijna waaiervormig 
zijn opgeheven. 
Aan de westzijde van het oude meeroppervlak komen de 
RE te 
