ad Le 
dat ik me haastte in de open lucht te komen, ten einde me 
te overtuigen of de Semeroe in al zijn majesteit zich nog ten 
hemel verhief en of misschien niet een gedeelte van zijn kruin 
verdwenen was. Ik was nog juist bij tijds buiten om me te 
kunnen overtuigen, dat de reusachtige vuurzuil, door de uit- 
barsting omhoog geslingerd, in het nederdalen niet alleen alle 
toppen van den Semeroe met een kleed van gloeiende stoffen 
overdekte, doch ook de geheele helling van den berg, minstens 
1000 voet naar omlaag. De Oostelijke vuurstroom werd door 
de enorme massa gloeiende stoffen, die niet snel genoeg kon 
afkoelen, van roodgloeiend, witgloeiend. 
„De paniek, die deze uitbarsting in de kampong teweegbracht, 
is ongeloofelijk voor ieder, die zoo iets persoonlijk nooit heeft 
bijgewoond. Als een troep opgeschrikte hoenders kakelden en 
vlogen de Inlanders door elkaar, hun weinige have bij elkaar 
zoekende en zich tot een overhaaste vlucht gereed makende. 
„Nog hoopte ik een oogenblik, dat het volk zich zoude laten 
kalmeeren, toen een prachtige vuurzuil uit den krater opsteeg 
en een langgerekt gerommel door de lucht klonk, zoo scherp 
en dreigend, als ik nog nimmer gehoord had. De luchttril- 
lingen waren zoo sterk, dat de huizen een paar seconden lang 
op hun grondvesten trilden. 
„Ook nu werden alle toppen en een duizend voet van de 
helling met een gloeiende massa overdekt. Een werkelijk im- 
posant gezicht! De vuurstroom herwaarts duurde ondertus- 
schen onafgebroken voort. 
„De langgerekte, trillende toon, dien de berg bij dergelijke 
uitbarstingen doet hooren, is zoo dreigend en onheilspellend, 
dat men dien slechts eens behoeft gehoord te hebben, om hem 
nooit meer te vergeten. 
„Des nachts had ik het bosch op het bovengedeelte van den 
berg duidelijk zien branden en des morgens kon men den loop 
van het ravijn, waarin de vuurstroom verdween, ook duidelijk 
herkennen aan den bruinen rand aan de bovenkant van het 
ravijn, helder afstekend tegen het donkere groen der onverzengde 
woudboomen. De vuurstroom, den bodem van het ravijn volgend, 
