eet 
kali Toenggeng bereikt hadden, waarna we den rand van dit ra- 
vijn eenvoudig naar boven volgden. Het eerste gedeelte van on- 
zen weg hadden we, geleidelijk stijgende, door betrekkelijk licht 
bamboebosch slechts een oude gantasan te volgen, zoodat we 
tamelijk snel vorderden en om 8 ?/, uur reeds een hoogte 
van 3500 voet bereikt hadden. Na een korte rust, zetten we 
onzen weg voort en merkten onderwijl op, dat het gevolgde 
ravijn steeds dieper en breeder werd, hoe hooger we het ge- 
bergte ingingen; een vreemd verschijnsel, daar meestal ravijnen 
hooger op, wel is waar dieper, doch ook smaller worden. De 
wanden waren bijna overal onbestijgbaar steil, en de vele plaats 
gehad hebbende aardstortingen deden het ons raadzaam achten, 
een nederdaling langs de medegevoerde touwen niet te beproeven. 
„Na nog een minuut of tien doorgemarcheerd te hebben, 
bereikten we de grens van het bruine woud en nu bleek 
het, dat de bruine kleur van dit gedeelte niet veroorzaakt 
was geworden door de hitte der uitgeworpen vulkanische 
stoffen, doch dat in den nacht van het hierboven reeds ver- 
melde onweder, een cycloon dit gedeelte van het woud had 
geteisterd. De geheele bodem was bedekt met afgerukte takken 
en kruinen en het was bepaald interessant, om de kracht op te 
merken, waarmede de wind hier moet hebben gewoed. Zooals 
gewoonlijk in dergelijke gevallen, hadden de grootste woudreu- 
zen het meeste geleden, doch geen enkele boom was er onbe- 
schadigd afgekomen. Als met reuzenhanden waren kruinen 
en takken beetgepakt en niet afgerukt, doch afgedraaid gewor- 
den. Het was een waar pandaemonium en een toonecel van 
verwoesting, zooals zelden wordt aanschouwd. Treurig staken 
de overgebleven kale stammen der woudboomen omhoog, even- 
als zoovele gedenkzuilen op hun eigen graf. Een doodsche stilte 
heerschte rondom; zelfs geen insect liet zich zien of hooren. 
„Tamelijk snel stijgende, stapten we over de, den grond aller- 
wege bedekkende, doode stammen en afgevallen takken, zoodat 
we betrekkelijk langzaam vorderden, terwijl de Inlanders bij 
ieder hevig gebrom van den berg, allerlei uitroepen van eer- 
bied deden hooren aan het adres van den Semeroe. 
gi vodden © vrt taenia aka 
