— 160 — 
van deze getijden optreedt vóór den datum van uiterste maans- 
declinatie. Evenals in andere opzichten wijkt ook hier Buenos 
Aires aanmerkelijk van de normale waarde af met een ver- 
schil van 167° of 6.7 dagen, zoodat springtij van ’t enkel- 
daagsch getij ongeveer samenvalt met den datum van maans- 
doorgang door den aequator. 
Het meest abnormaal echter zijn in dit opzicht de getijden 
van de kusten der Noordzee en eveneens die in het Kanaal 
en de Zersche Zee, waar bijna overal springtij van deze getijden 
invalt dichter bij het tijdstip van maansdoorgang door den 
aequator (wanneer zij eigenlijk moeten verdwijnen), dan bij dat 
van grootste maansdeclinatie. 
Men kan dus met recht beweren, dat de enkeldaagsche ge- 
tijden in en bij de Noordzee minstens even abnormale ver- 
schijnselen vertoonen als de dubbeldaagsche getijden dit doen 
in de Java Zee. . 
Op eene aannemelijk verklaring dezer uiteenloopende verschijn- 
selen, waar ten onrechte gelijkvormigheid en gelijksoortigheid is 
vooropgesteld, schijnt voorloopig nog geen uitzicht te bestaan. 
8 4. 
Van de kleinere partieele getijden zullen hier alleen 
beschouwd worden die, welke door de letters N, K, en P 
worden aangeduid. 
Het dubbeldaagsch getij N vindt zijn oorsprong in de ver- 
andering, die de maansafstand ondergaat tengevolge van de 
ellipticiteit der maansloopbaan en is een echt maansgetij. 
Eenmaal in de 27,5546 dagen heeft dit getij gelijke phase 
met het, door de gemiddelde Maan veroorzaakt, getij M,; 
indien derhalve de zonsafstand 266 groot was, dat de invloed 
van dit hemellichaam geheel onmerkbaar was, zou toch een 
springtij en doodtij worden waargenomen, maar, in plaats van 
eenmaal in 14.77, eens in 27.55 dagen. 
Hebben de getijden M, en N gelijke kappagetallen, dan 
valt ook de tijd van dat springtij samen met dien van gelijke 
