— 194 — 
De ster O echter is een echt maansgesternte evenals Ms, 
met terugkeer van ongeveer denzelfden tijd van doorgang, telkens 
na verloop van 4 jaren. 
De ster van het getij N speelt eene bijzondere rol: eerst 
na ongeveer 120 jaren gaat zij op 1 Januari wederom om- 
streeks denzelfden tijd door den meridiaan. 
De laatste kolom eindelijk geeft den tijd van doorgang aan 
van twee fictieve sterren, die met de zoogenaamde ondiep- 
watergetijden verband houden, een ander soortgelijk getij (MS) 
wordt aangeduid door eene ster, die dezelfde beweging volgt 
als de ster M,; terwijl M‚ en MS voorstellen vier-dubbel- 
daagsche getijden en 2MS een dubbeldaagsch getij. Zij zijn in 
den regel klein en alleen hierbij opgenomen, om bij de vooruit- 
berekening eene eigenaardigheid der getijden aan de Hol- 
landsche kust te doen uitkomen. 
De bewering, dat de harmonische analyse ten doel heeft 
de opregelmatige veranderingen der uurhoeken van zon en 
maan te ontbinden in eene reeks van bewegingen, die eenparig 
met den tijd verloopen, is, zooals uit Tabel I blijkt, wel praktisch, 
maar niet volstrekt juist, ofschoon zooveel mogelijk naar dit 
doel is gestreefd. 
Evenmin als de amplituden geheel constant zijn (zij ver- 
anderen met de maansdeclinatie), is de snelheid der fictieve 
sterren steeds dezelfde. 
De 19-jarige schommeling, waaraan de maansbaan onder- 
worpen is, maakt eene volledige bereiking van dit doel onmo- 
gelijk: van 1893 tot 1894 — wanneer de maansdeclinatie hare 
grootste waarde bereikt — is de phase-verandering var de ster, 
door O aangeduid, in 365 dagen 98° en van 1902 tot 1903 
— als wanneer de helling der maansbaan ten opzichte van het 
vlak van den aequator een minimum is — toont de Tabel l eene 
phase-verandering aan van 106°; omgekeerd is de jaarlijksche 
phase-verandering van de ster M, in 1893 (102°) iets grooter 
dan omstreeks 1902 (100°.) 
In de praktijk hindert deze ongelijkmatigheid niet, omdat 
binnen het tijdsverloop van één jaar de snelheid der fictieve 
