48 
nieuwzeelandsch woud de beste recente illustratie der oude 
kolenvegetatie te zien. Niet de hier overwegende boomvarens 
en coniferen, doch zachtstammige boomen, welke іп onze 
paardestaarten en wolfsklauwen hunne eenige, verre verwanten 
hebben, zijn de hoofdtypen der kolenformatie. Meteen weinig 
meer recht zou men den carbonischen plantengroei dan nog 
kunnen vergelijken met de moerassige bosschen van boomhooge 
Equiseta's bij Caracas in Venezuela. De carbonische varens 
wijken aanzienlijk van de tegenwoordige typen af, maar de 
helft was toch verwant met de tegenwoordige tropische familie 
der. Marattaceae. ledere vergelijking dier oude flora met de 
tegenwoordige plantentypen zal wegens de geringe verwant- 
schap moeten falen; zooveel kan men echter wel zeggen van 
het algemeene karakter der carbonische flora, dat die oude 
cryptogamen met haar reusachtige, doch sappige, weinig hout- 
vezels bevattende stammen, zeer weinig vertakt en voorzien 
van korte, stijve, grasachtige bladeren 1), wel schijnen inge- 
richt te zijn om aan hevigen wind wederstand te bieden, 
doch zeker niet om zelfs een betrekkelijk zwakke vorst te 
verdragen. Haar voorkomen op gemiddelde breedte en zelfs 
in de poolstreken schijnt mij aldus een degelijk bewijs, dat 
daar in palaeozoischen tijd niet alleen vochtiger, doch ook 
aanzienlijk warmer en gelijkmatiger klimaten geheerscht heb- 
ben dan wij er nu zien. Een bijna proefondervindelijk bewijs 
voor de juistheid dezer opvatting, dat een mild klimaat wer- 
kelijk levensbehoefte der carbonische flora is geweest, levert 
ons het waargenomene bij het optreden van glaciale verschijn- 
selen in Zwid-Afrika en Australië gedurende de laatste helft 
der kolenperiode. Bij de naderende koude zien wij daar 
onmiddellijk de echte, palaeozoische kolenflora , die overal elders 
dan juist hare hoogste ontwikkeling bereikt, geheel uitsterven 
em o aran 
1) 6. De Sarorra. Le monde des plantes avant l'apparition. de 
. Fhomme. p. 45 sqq. 
“Ж 
