49 
en hare plaats afstaan aan eene flora, welke eerst veel later, 
in de triasperiode, in Europa verschijnt '). 
Behalve in de verspreiding der planten, welker bestaan in het 
algemeen meer dan dat van diersoorten direkt van het klimaat 
afhankelijk is, heeft men terecht altijd in de verspreiding der 
rifkoralen een belangrijk moment gezien ter beoordeeling van 
de vroegere klimaten. Werkelijk zijn koraaldieren karakte- 
ristiek tropische organismen. Rifbouwende koraaldieren leven 
tegenwoordig uitsluitend in warme zeeën, welker tempera- 
tuur aan de oppervlakte nooit beneden 20°С. daalt. De 
uiterste grens van hun voorkomen ligt daarom thans bij 
de Bermuda-eilanden op 55° N.B., waar de warmte van den 
golfstroom nog zeer merkbaar is. Zij worden daarentegen 
niet gevonden bij de Galopagos-eilanden onder den evenaar, 
omdat deze door de koele Peru-strooming bespoeld worden. 
Geweldige oude koraalriffen kent men uit de silurische en 
carbonische formatie van Europa, Noord-Amerika en vele 
andere streken van gemiddelde en hooge breedte. Binnen 
den noordpoolkring werden silurische rifkoralen aangetroffen 
о. а. ор Noord-Devon еп Beechey-evland. Doch de type 
dezer palaeozoische ` koraaldieren wijkt aanzienlijk af van 
die der thans levende; zij kunnen zich daarom wel naar 
andere levensvoorwaarden gevoegd hebben, dan die voor de 
legenwoordige rifbouwers bestaan, hoewel het, om physiolo- 
gische redenen, nauwlijks denkbaar is, dat dit verschil zeer 
groot kan geweest zijn. 
Resten van oude koraalriffen bestaan in Midden-Europa ook 
in de trias-formatie. 
Met grootere zekerheid kan men den warintegraad der oude 
zeeën beoordeelen naar de verspreiding der rifkoralen in de 
jura- en de tertiaireformatie, want deze zijn reeds van de 
1) W. Waacex, Die carbone Eiszeit, Jahrbuch der К. К. Geol. Reichs 
Anstalt. Wien 1887. Bd. 37. p. M3 
Eene vertaling van deze interessante studie verscheen ook in: Records 
Geol. Survey of India. 1888. Vol. 21. p. 89 
A 
