87 
invloed van het licht in het algemeen en vooral van де »che- 
mische” stralen van het spectrum. 
De stofwisseling bij dieren en planten kan aldus onder de 
witte zon krachtiger geweest zijn. 
In de anorganische natuur worden de voor licht gevoelige 
stoffen bijna alleen ontleed door de meer breekbare stralen van 
het spectrum vooral in het blauw, het indigo, het violet en het 
ultraviolet. Hoosstmerkwaardig is het nu, dat daarentegen 
de ontleding der voornaamste licht-gevoelige stoffen in de 
organische natuur, het »Sehpurpur" in het netvlies van het 
oog en het chlorophyl der groene plantendeelen, die beide 
een 200 innigen band vormen tusschen licht en leven — den 
innigsten wel tusschen eenig verschijnsel der buitenwereld en 
het organisme — niet vooral van die »chemische” stralen der 
violette zijde van het spectrum onzer zon, doch van de meest 
energieke, invloed ondervindt. De kromme, welke de werking der 
kleuren van het spectrum op het oog voorstelt, bereikt hare 
grootste hoogte nabij het midden van het spectrum en neemt 
naar beide einden af — en de kromme van de assimilatie, dat 
eigenlijke voedingsproces der planten, dat door tusschenkomst 
van het chlorophyl plaats heeft, beantwoordt aan die licht- 
kromme bijna volkomen. 
Naar de nieuwere bepalingen van Lanerey met het buigings- 
spectrum en den bolometer ligt ook het maximum der energie 
niet, zooals men vroeger meende, in het ultrarood, doch in 
et geel, zooals dat van de lichtsterkte en van de assimilatie 
der groene plantendeelen 3). Ik kan niet nalaten in deze іп 
het oog loopende overeenkomst, waar men die naar den aard 
van het stoffelijk proces het minst zou verwachten, een der 
schoonste voorbeelden te zien уап schikking van het organisme 
naar de omgeving en de toestanden waaronder het leeft. Onder 
D Reeds Наху (Handbuch der Klimatologie , Stuttgart 1883, р. 27) 
maakte op deze overeenkomst der drie maxima opmerkzaam. 
