90 
Met veel meer recht mag men de aanwezigheid van resten van 
organismen daaruit afleiden, dat eenige meteoorsteenen eene 
brokkelig aardachtige, zwarte verbinding ven koolstof, water- - 
stof en zuurstof bevatten. Daar millioenen sterren, volgens | 
de heerschende kosmogonische opvattingen, evenals onze zon, 3 
door planeten moeten omgeven zijn, is het, wegens de eenheid | 
van stof en van kracht, die wij in de geheele natuur waar- | 
nemen, ook hoogst waarschijulijk, dat een groot aantal van 
deze ook alle voorwaarden voor het bestaan van leven zullen 
aanbieden, zooals die ` op de aarde gegeven zijn. Tot dat 
resultaat leidt met groote zekerheid de waarschijnlijkheids- 
rekening !). Bij de botsing van met groote snelheid bewegende 
bewoonde hemellichamen zouden de brokstukken van deze — 
wat volgens de algemeene opvatting de meteorieten zijn — eerst 
met planetarische snelheid weggeslingerd, zelfs omgeven door 
een luchtmantel, de aarde kunnen bereiken, en in spleten en 
dergelijken voldoende tegen verbranding in onze atmospheer 
beschut, zouden levenskiemen daarop kunnen worden over- 
geplant >). 
Zonder twijfel moet men, met pu Bors-Revuonp, in ће! 
eerste ontstaan van levende wezens niets  bovennatuurlijks 
zien, niets anders dan een uiterst ingewikkeld mechanisch 
vraagstuk 5); wij hebben echter dat ontstaan nog nooit kun- 
nen waarnemen en niet het ontslaan, doch de ontwikkeling van 
het eenmaal gegeven leven is het, waarin Damwiw ons een 
zoo veel dieper inzicht gegeven heeft. Het leven op de aarde 
is een samenhangend geheel, waarvan wij ook in de oudste | 
palaeontologische oorkonde het begin niet vinden en het kan 3 
ons niet verder brengen in de graphieten, anthracieten, bitu- E 
mens еп kalkgesteenten der archaïsche lagen dat begin te | 
plaatsen, al zijn deze ongetwijfeld van organischen oorsprong. | 
1) J. Зснвихев, Die Bewohnbarkeit der Welten. Himmel und Erde. 
Nov. 1890 p. 78. 
2) Негмногта, 1. с. p. 347—348. 
) De Воз-Веумохр, 1. c. i 25. 
