99 ` 
schijnlijk voor den Pandan, waaraan wel geen krater is waar 
te nemen, doch die geheel op dezelfde wijze gebouwd is als 
de groote vulkanen van Java en Sumatra: uit een kern van 
vasten andesiet met een omhulsel van los materiaal. Het is 
echter mogelijk, dat ook, of alleen, de Wilis en de Lawoe, of 
een van beide de producenten geweest zijn, even goed als 
zij waarschijnlijk mede het vulkanische zand, de tuffen enz. 
der groote vlakten geleverd hebben. Deze mogelijkheid wordt 
nog iets waarschijnlijker gemaakt door het vinden van eeu 
fossiel der betreffende fauna in de vulkanische breccie bij 
Kedoeng-Galar еп door het voorkomen, volgens berichten 
(die echter nog niet konden bevestigd worden) van dergelijke 
fossielen aan de N. grens der afdeeling Ponorogo, westelijk van 
den Wilis. Het noordelijkste punt, waar beenderen in de 
nabijheid van den Pandan gevonden zijn, is Gerbogan bij 
Kali-tidoe (distrikt Ngoempak) іп Bodjonegoro. Eerst wanneer de 
verspreiding der fossielen en van het betreffende gesteente nog 
nader bekend is, zal men het eruptiepunt, dat de materialen 
voor dit laatste geleverd heeft, met eenige zekerheid kunnen 
aanwijzen. 
De zwarte aarde, welke de vlakten van Midden-Java op vele 
plaatsen bedekt, is slechts een locaal verweeringsprodukt van 
de brecciën en tuífen en geene afzonderlijke formatie. Dit blijkt 
duidelijk op vele hooger gelegen punten in den Kendeng, waar 
men den overgang kan waarnemen. Grillig gevormde kleine 
kalkconereties, die zij bevat, zijn uit de breccie en de tuf 
afkomstig. 
Het aanzienlijk getal van groote zoogdieren en de veel nauwere 
aansluiting der oude fauna van Java bij die van het vaste 
land van Azië (en ten deele van andere eilanden van den 
Archipel) geeft aan deze fauna een volkomen continentaal 
karakter. Java moet derhalve in pleistocenen tijd met het 
vaste land verbonden zijn geweest, waartoe, zooals bekend is , 
de zeespiegel slechts weinig lager behoeft geweest te zijn. 
Plooiingen van den bodem van eenige beteekenis schijnen 
