145 
en wordt de kiemkogel een klein plantje met cotyledonen, 
(kiemlobben) , pluimpje (plumula) en wortel. 
Soms heeft de kiem één, soms twee, soms wel eens meer 
cotyledonen; soms is het pluimpje, de stengel of stam in 
miniatuur, duidelijker dan weder minder duidelijk ontwikkeld. 
Hetzelfde is het geval met het kiemworteltje. In deze op- 
zichten vindt men bij de bedektzadigen vele variaties, welke 
wederom niet zelden voor groote groepen of families constant 
zijn (eenzaadlobbigen, tweezaadlobbigen, enz.). 
` Alleen bij enkele weinige angiosperme planten blijft de kiem- 
ontwikkeling op het primitieve kogelvormige stadium staan. 
Dit vindt men vooral bij saprophytisch of parasitisch levende 
planten (o. a. bij Orchideeën). 
Gedurende de hier kort geschetste grootte- en vorm- 
veranderingen van de kiem voedt deze zich ten koste van 
de in den zaadknop (ovulum) aanwezige en de door den navel- 
streng daaraan toegevoerde voedingsstoffen. De jeugdige planten- 
kiem verhoudt zich in zekeren zin tot de omringende weefsels 
van den zaadknop als een parasiet tot de moederplant. Als 
een afzonderlijk individu toeh zuigt zij uit de levende cellen 
van het moederindividu die voedingsstoffen, welke noodig zijn 
voor den opbouw van haar cellen, zoomede die, welke later 
als zoogenaamd reservemateriaal dienst doen. 
Niettegenstaande het aantal der onderzoekingen over de wijze, 
hoe de kiem die voedingsstoffen opneemt, betrekkelijk gering 
is, zijn de verkregen resultaten zeer interessant. Door die 
onderzoekingen, vooral die van Твеов, is gebleken, dat som- 
mige plantenkiemen voor de voedselopname bijzondere zuig- 
Organen of zuigcellen bezitten (bij verschillende Orchideeën). 
Bij djati-embryo's heb ik eveneens een soort van zuigcellen 
gevonden: ook deze zuigen het endospermweefsel van het 
moederindividu uit ten voordeele van het nieuwe individu: 
de kiem. 
Іп de wijze, waarop de kiem de omringende zaadknop- 
Weefsels resorbeert of verdringt en het tijdstip, waarop dit 
