149 
(плехавр (1) was de tweede — еп tot heden de laatste (2) — 
die langs microchemischen weg het vrij gecompliceerde proces der 
kiemvoeding, en dat wel bij de Leguminosen, onderzocht. In zijn 
interessante verhandeling over de vergelijkende » Embryogénie 
des Légumineuses” (*) zijn de resultaten dier onderzoekingen 
nedergelegd. Hij kwam hierbij tot de volgende algemeene 
conclusie: er zijn gevallen , waarin de kiemdrager — welk orgaan 
echter soms geheel ontbreekt of rudimentair blijft en van geene 
physiologische waarde voor de kiem is — zich meer of minder 
differentieert om bij te dragen tot de voeding van de jeugdige 
zich ontwikkelende kiem. 
Alleen deze twee natuuronderzoekers volgden de exacte 
microchemische methode. 
Anderen, zooals Dickson, TurAswE, Ѕснлсит, e. a. vóór hen, 
trachtten langs min of meer speculatieven weg tot een ver- 
klaring te komen omtrent het probleem der kiemvoeding in 
het rijpende zaad. Vooronderstellingen werden geuit en waar- 
schijnlijkheden geopperd omtrent de rol van den kiemdrager, 
vooral dáár, waar deze betrekkelijk sterk en eigenaardig 
ontwikkeld is, zooals bij de weinige destijds (tot 1879) in dat 
opzicht bekende gevallen, als Tropaeolum en een paar Orchideeën. 
Doch bij die vooronderstellingen en waarschijnlijkheden bleef het. 
In een tijdperk, toen de waarnemingen over embryologie 
van planten nog uiterst gering waren en toen men overal 
Naar overeenkomst zocht tusschen plant en dier, had reeds 
Тавушамия (5) (1816) zich de vraag gesteld of niet de 
embryodrager bij de planten evenzoo goed zou bijdragen tot 
de voeding van de kiem als zulks bij de hoogere dieren 
het geval is. Voor verschillende roofdieren was het toch 
reeds destijds bekend, dat aan het embryo door den embryo- 
—— 
(0 Ann. Sc. nat. (1882) 6° série, tome. 12, p. 1—168. 
8) Hier is natuurlijk alleen sprake van het proces der kiemvoeding in 
het rijpende zaad. 
6) Trevinanos: Von der Entwicklung des Embryo. Berlin 1816. 
