160 
sonales geeft nl- van Pedicularis sylvatica еп Glossocomid 
clematidea schijnt een dergelijke zijdelingsche insertie in dezen 
met de Lamiales verwanten cohors ook voor te komen. 
Wanneer nu bij Tectona het draadvormige (eencellige) proém- 
bryo tot ongeveer ? van de kiemzak-diepte doorgedrongen 
en dus het ondereinde van den kiemzak tot omstreeks !is kiem- 
zaklengte genaderd is, heeft de eerste deeling plaats. 
Deze eerste deeling geschiedt , zoover ik kon nagaan , constant 
door een horizontalen dwarswand in het ondereinde van het 
proémbryo. Dit wordt door dit tusschenschot verdeeld in 
een half kogelvormig onderstuk en in een draadvormig boven- 
stuk. Het laatste wordt tot bovendeel van kiemdrager; uit 
hel eerste ontstaat door verdere deelingen de kiem en het 
onderdeel van den kiemdrager. Het bovenstuk is doorschijnend 
en arm aan protoplasma; het onderstuk is niet doorschijnend en 
rijk aan protoplasma. 
Nadat de eerste dwarswand gevormd is, volgen, naar het 
schijnt, de andere deelingen vrij spoedig (1). Deze zijn binnen 
zekere grenzen variabel. Meestal worden nog één of meer 
dwarstusschenschotten gevormd en heeft daarop eerst kruis- 
deeling plaats door een overlangschen | wand. Soms ge- 
schiedt de kruisdeeling iets later (fig. 58, 59, 62, 65, 75). 
Schuine (3) wanden zijn zelfs gedurende dit jeugdige tijdperk 
niet zeldzaam (fig. 64—66, 71, 72) en de regelmaat is dus 
in deze eerste deelingen niet groot (5). 
() Eencellige stadiën en zulke met twee of meer dwarswanden zijn 
althans lang niet zoo moeilijk te vinden als zoodanige , waarin alleen de 
eerste tweedeeling heeft plaats gehad. 
€) Door Hormeisten, Ahh. 1. с. plaat XXI fig. 7 bij Pedicularis en door 
Твеџв, Embr. orch. 1. c. plaat П. fig. 27 a., 30 a., enz. zijn о, а. even- 
eens dergelijke schuine wanden in embryo's van phanerogamen geconstateerd. 
Zouden wij hier met atavismus te doen hebben met betrekking tot de 
» Scheitelzelle" der vaatcryptogamen ? 
(9 Deze sonregelmatigheid” in de eerste deelingen van vele angiospermen- 
kiemen is blijkens de onderzoekingen van FLEISCHER, HEGELMAIER, TREU 
GUIGNARD, e. a. niet zoo zeldzaam als men vroeger meende. 
