162 
zamerhand ontstaan er twee (hoogst zeiden 5) verhevenheden, 
welke tot kiembladen (cotyledonen) uitgroeien. 700 verkrijgen 
wij een kiem als o. a. is afgebeeld in de fig. 69, 74, 76 en 
77. Deze kiem is echter nog zeer klein en moet nog veel 
groeien, voordat zij de in fig. 91 afgebeelde grootte heeft, 
voordat zij volwassen is. 
Te oordeelen naar de oudste der door mij T—— 
stadiën van bijna volwassen embryo's schijnt het mij toe, dat 
alleen de bovenste cellen van den kiemdrager geen deel uit- 
maken van de kiem, maar verslijmen en te niet gaan, terwijl 
de onderste cellen уап het meercellige kiemdragerdeel in het 
laatste stadium der kiemontwikkeling bijdragen tot de vorming 
van het wortelmutsje. Ook hierop komen wederom uitzon- 
deringen voor. In fig. 96 is zulk een abnormaal geval afge- 
beeld, dat ontleend is aan een bijna volwassen kiem. De 
grens tusschen den embryodrager en het embryo was hier 
zeer scherp te zien, terwijl de drager uit een betrekkelijk 
groot aantal korte cilindrische cellen bestond, welke alle reeds 
in begin van verslijming waren. 
Wat dit verslijmingsproees der kiemdragercellen aangaat, 
moet hier vermeld worden, dat deze desorganisatie eerst zeer 
laat plaats grijpt n. 1. op een tijdstip, wanneer bijna alle 
weefsels door de kiem verdrongen en geresorbeerd zijn. Het 
eerst schijnt dit verslijmen een aanvang te nemen in de 
dwarswanden. Deze zwellen op еп worden gelatineus door- 
schijnend. Na behandeling met kaliumhydroxyd еп daarna | 
met anilineblauw vertoonen zij een beeld, dat ons eenigszins 
aan een callusplaat van een zeefvat herinnert. Met het ver- 
slijmen der dwarswanden gaat een verslijmen der buiten- 
wanden en verdwijnen van den inhoud hand aan hand. De 
geheele kiemdrager kromt zich hierbij en krijgt een geelachtig 
bruine tot roodbruine kleur en wordt geheel doorschijnend. 
Door een en ander valt het bij zeer oude kiemen even ge 
makkelijk de grens tusschen kiemdrager en kiem te bepalen 
als zulks moeilijk is bij jongere stadiën, waarin de kiem- 
d 
