165 
dragercellen nog functionneeren. In geheel rijpe zaden mocht 
ik er nimmer in slagen eenige resten van den kiemdrager terug 
te vinden. Deze schijnt dus eerst volkomen te verslijmen en 
daarna door den bijna volwassen kiem te worden geresorbeerd. 
Ik merk hier nog op dat Guiewamp (!) bij Cytisus een der- 
gelijk verslijmingsproces waarnam, dat eveneens in de dwars- 
wanden van den kiemdrager een aanvang nam. 
Wat de door mij bij Tectona ondervonden bezwaren aangaat, 
om in jonge stadiën scherp de grens te bepalen van kiem en 
kiemdrager, herinnert mij aan hetgeen Gurewamp (2) over 
deze kwestie zegt in zijn »Embrogénie des Légumineuses”. 
Hij deelt n. L mede, dat »bij vele Leguminosen-embryo's een 
»decisie in deze kwestie uiterst moeilijk, zoo niet onmogelijk 
^is". Toch moet ik hier bijvoegen , dat enkele voor deze kwestie 
bijzonder gunstige praeparaten mij geleerd hebben, dat bij 
Tectona alleen de bovenste cellen van den kiemdrager ver- 
slijmen en te niet gaan, terwijl de onderste dezer cellen 
bijdragen tot de vorming van het wortelmutsje (fig. 92). 
Op het tijdstip, dat het zaad rijp is, vinden wij daarin de 
kiem, zooals die fig. 91 is weergegeven. Wij bemerken, dat 
de kiem nagenoeg de geheele ruimte vult. Van al de vroeger 
beschreven in het onbevruchte ovalum aanwezige of па de 
bevruchting onstane weefsels (endosperm) vinden wij geen andere 
resten terug dan een dun laagje endospermcellen binnen tegen 
de zaadhuid aan. De zaadhuid bestaat dan uit een dunne 
laag cellen, die fraai netvormig verdikte wanden hebben , naar 
buiten toe afgeplat, met lucht gevuld en bruinachtig geel 
gekleurd zijn. 
Beschouwen wij een volwassen djatikiem met het bloote 
90g, dan valt het niet moeilijk daaraan een klein worteltje, 
pluimpje en colyledonen waar te nemen en tevens te zien, dat 
het worteltje kort, recht en kegelvormig is, terwijl de cotyle- 
donen zeer groot en van buiten eenigszins gewelfd zijn en van 
—— — 
() Embr. Legum. 1, c. p. 79—80. 
DI Ibid. p. 145. 
