169 
kleine gaatjes in de steenkern de plaats nog aan, waar. zich 
vroeger de eierstokhokjes bevonden, soms is echter ook deze 
opening geheel verdwenen. Verder merken wij op, dat de 
zaadknoppen, welke daarin zijn overgebleven eu tot zaden 
geworden zijn, veel grooter zijn dan de ovula van een onbevrucht 
ovarium. Meestal vond ik 1— 5, soms wel eens 4, doch nooit 
meer zaden in een rijpe djativrucht (fig. 9—14). 
Het kleine vierkante gaatje, dat soms bij laag getroffen 
dwars-doorsneden in de rijpe vrucht zichtbaar is (fig. 9 en 
12) en ook door Вехтнам en Hooker (1) in de vruchtbeschrij- 
ving vermeld wordt, is m. i. hoogstwaarschijnlijk de opening. 
welke heneden is overgebleven bij de vergroeiing der vier 
vruchtbladen. 
Vermelding verdient hier nog, dat ik eens een ovarium 
vond, waar zich in een der hokjes 2 ovula bevonden, terwijl 
de drie overige hokjes, zooals gewoonlijk er elk slechts één 
bevatten (fig. 27). Deze bijzonderheid was voor Tectona nog 
niet bekend (5. Bij de verwante geslachten Premna en Petitia 
is het voorkomen van twee ovula in elk hokje regel. 
Op grond van deze bijzonderheid zoomede van vergelijkend 
onderzoek van zeer jonge stampers meen ik te mogen aanne- 
men, dat wij bij Тестопа grandis met 4 vruchtbladeren te 
doen hebben, welke reeds zeer vroegtijdig vergroeien; dus 
met een dergelijk geval als met Duranta еп Geunsta (5), twee 
verwante verbenaceeën-geslachten ; en niet met een uit 2 vrucht- 
bladeren ontstaan en door valsche schotten 4-hokkig geworden 
ovarium , zooals Ercuuer meende (4). Deze vergissing is trouwens 
U) Genera plantarum 1. с. p. 1152: »endocarpio. . .cum lacuna centrali” . 
() Ibid. p. 1152: ..,.. loculis 1-ovulatis (Tectona); .... loculi 
2-ovulatis (Premna , Petitia). 
(5) Breuer: Blüthendiagr. ТА. 1. p. 230.— Tectona zou dus nu even goed 
als een overgang mogen beschouwd worden van den »Urtypus” der verbe- 
haceeën-familie (Geunsia) als door Eicurer reeds terecht voor Duranta 
Aangenomen werd. 
(0 Ешнікв, 1. c. p. 230. 
