171 
kort eivormig onderstuk. Behalve door de insnoering valt де 
grens dezer beide deelen sterk in het oog door het enorme 
verschil in bouw van boven- en onderendosperm. Het laatste 
vult het eivormige benedendeel.+ Dit onderendosperm 
bestaat uit vrij regelmatige cellen met doorschijnend draderig 
protoplasma en groote celkernen. De cellen, welke het meest 
naar het centrum toe liggen, zijn zeer dunwandig en min of 
meer kogeivormig; die cellen echter, welke het meest naar 
buiten toe gelegen zijn, dus het dichtst bij den kiemzakwand, 
zija min of meer polyëdrisch en iets minder dunwandig. 
Het laatste geldt tevens voor die cellen уап het onder- 
endosperm, welke het dichtst bij de grens van beide endo- 
spermsoorten (fig. 94) gelegen zijn. Over het algemeen is de 
bouw: van dit weefsel zeer regelmatig en liggen de cellen 
betrekkelijk dicht aaneen. 
Geheel anders is het met het bovenendosperm. Dit eigen- 
aardige weefsel bestaat uit een gering aantal uiterst onregel- 
matige cellen, die ordeloos en vrij. los dooreen liggen. Figuur 
94 kan hiervan eenigszins een denkbeeld geven. Ik moet hier 
echter bijvoegen, dat de celvormen vaak veel onregelmatiger 
zijn. Soms trof ik in hetzelfde weefsel de meest verschillende 
vormen aan: van min of meer ronde af tot »cotyloid"-achtig 
lang cilindrische vormen toe. Zonder uitzondering waren de 
cellen alle zeer dunwandig en was het protoplasma zeer 
Onregelmatig in de cel verdeeld. Daarbij waren de celkernen 
moeilijk waar te nemen en was het protoplasma van min of 
meer korrelige natuur. 
Vette olie werd door mij steeds in beide weefsels gevonden. 
Eigenaardig was echter het verschil in wijze van voor- 
komen. In het onderendosperm trof ik steeds een zeer groot 
aantal uiterst Wu: droppels dezer stof, terwijl de olie in de 
bovenendospermcellen meestal in groote droppels voorkwam. 
(fig. 94). 
706 is de vorm van den kiemzak en de bouw van het endosperm 
in het tijdperk, dat de kiem nog in het kogelstadium verkeert. 
