175 
Een aantal lagen van het integument blijken plat gedrukt 
te zijn, tengevolge van het uitzetten van het eivormige onder- 
kiemzakdeel. Het zijn die lagen, welke het meest naar binnen 
toe gelegen zijn (fig. 94). De tint van deze als vellen papier 
op elkaar gedrukte membranen is meestal min of meer glanzend 
geelachtig tot roodbruin. Meermalen gelukte het mij ze door 
deze kleur terug te vinden in bijna rijpe zaden. Die laag 
bevond zich dan tusschen de zaadhuid en den eng daar tegen 
aan gelegen kiemzakwand van het onderkiemzakdeel. 
De buitenste cellagen van het integument ondergaan eveneens 
belangrijke veranderingen. Пе inhoud: uit die cellen verdwijnt 
gelieel еп wordt door lucht vervangen. De celwanden cuticu- 
lariseeren en krijgen fraaie netvormige verdikkingen. Deze 
eellenlaag — de zaadhuid — kan zieh dus niet of slechts weinig 
meer uitzetten. Van groeien is natuurlijk bij deze geheel met 
lucht gevulde cellen in het geheel geen sprake. Deze cellaag 
vormt dus een niet, of slechts zeer weinig, uitzelbare, overal 
gesloten huid om het nog zeer jeugdige rijpende zaad: 
Vatten wij nu deze bijzonderheid scherp in het oog en 
bedenken daarbij, dat het eivormige onderkiemzakdeel met de 
daarin bevatte kiem voortdurend in grootte toeneemt, dan 
kan het miet moeilijk meer vallen om ons een denkbeeld te 
vormen van de wijze, waarop het verdringen en resorbeeren 
det weefsels binnen het rijpende zaad moet plaats grijpen. 
De oorzaak van al deze veranderingen toch is de jeugdige 
Kiem. | 
Deze groeit voortdarend, wordt steeds grooter еп oefent 
door deze volumentoename een drukking uit op het haar 
9mgevende onderendosperm. Dit weefsel drukt op zijn beurt 
legen den kiemzakwand en deze oefent weder een drukking 
uit tegen het integument. 
De laatste cellen nu vinden tegenstand tegen de gesloten zaad- 
huid en worden derhalve samengedrukt (fig. 94). Hetzelfde ge- 
schiedt iets later met де bovenendospermeellen , — iéts later, om- 
dat de spanning in deze cellen langeren tijd voldoende blijft om 
