185 
wij hierboven leerden kennen. In zooverre is hier echter 
verschil met de zooeven genoemde gevallen, dat bij Avicennia 
door de differentiatie indirect de voeding van het embryo 
vergemakkelijkt wordt door toevoer van voedsel naar het 
endospermdeel, waarin de kiem is gelegen, terwijl bij de 
andere planten meer direct aan het embryo voedingsstoffen 
worden toegevoerd. De »zuigblazen" der Orchideeën toch zijn 
kiemdragercellen ; hetzelfde is het geval met de aanpassing bij 
Tropaeolum, terwijl bij Tectona de zuigblazen bijzondere 
endospermeellen zijn, welke direct met den kiemdrager ver- 
groeid zijn. 
Hier zijn zij dus niet anatomisch, doch physiologisch aan 
gedifferentieerde kiemdragercellen gelijkwaardig. 
Gaan wij na deze toelichtingen thans over tot de beantwoor- 
ding van de hierboven gestelde vragen. 
Wanneer wij plaat УШ fig. 106—114 raadplegen , bemerken 
wij, dat in het micropylaire einde van het ovulum, speciaal 
van het integument, in jonge stadiën zeer veel, in andere 
minder, en zeer oude eindelijk іп het geheel geen zetmeel 
voorkomt. Ik merk hier nog op, dat deze stof hier in jonge 
zaadknoppen, b. у. vóór de bevruchting, in zóó groote hoeveel- 
heid voorkomt, dat een doorsnede na jodium-behandeling er 
aan het boveneinde bijna zwart uitziet. Ook in den funiculus, 
vooral van jongere rijpende zaden en zaadknoppen vond ik 
veel zetmeel. Verder trof ik bijna altijd zetmeel aan in den 
kiemdrager , zoowel van oudere als van jongere kiemen. Hier 
komt het zetmeel meestal voor in groote enkelvoudige korrels 
van gewonen vorm, welke door jodium gemeenlijk een violette 
kleur aannemen, doch soms de voor sommige zetmeelsoorten 
eigenaardige roodbruine reactie (1) gaven. De zetmeelkorrels 
werden door mij wel niet uitsluitend, maar toch voornamelijk 
in het meercellige deel van den kiemdrager gevonden , en slechts 
беп paar maal in het lange eencellige bovendeel (fig. 106, 107, 
ы И 
0) Benrens, Handb. f. mikr. Unters. (1883) р. 306. 
