190 
baar geworden (fig. 81). Na eenige weinige oogenblikken wordt 
dan ook het onderdeel van den kiemdrager vernietigd en vinden 
wij van kiem en kiemdrager alleen den kiemkogel terug. 
Deze laatste vertoont aan de bovenzijde, daar, waar deze 
vroeger aan den kiemdrager vastzat, een rond gat van een 
middellijn gelijk aan dien van den kiemdrager. Пе wanden van 
dit gat zijn meestal wat ingescheurd of zien er eenigszins 
uitgevreten uit (fig. 84). 
Deze kiemkogel, welke zich onder het microscoop aan het 
oog voordoet als een dunne eierschaal, waarin een gat is ge- 
boord, biedt verder volkomen wederstand aan het geconcen- 
treerde zwavelzuur. Het blijkt ons dus, dat de wand van 
den kiemkogel vrij sterk gecuticulariseerd is terwijl dit niet het 
geval is met den kiemdrager. 
Langs eeu anderen weg overtuigen wij ons van hetzelfde. 
Wij brengen een vrij gepraepareerd embryo met embryodrager 
van het in fig. 80 afgebeeld kogelstadium in een droppel chloor- 
zinkjodium. 
Wij zien dan, hoe de geheele kiemdrager zich fraai violet 
kleurt, en hoe de kiemkogelwand een bruingele kleur ver- 
toont, en besluiten hieruit weder, dat de kiemkogel geculi- 
culariseerd is, en de kiemdrager uit verouderde cellulose bestaat. 
De cellulose-reactie treedt hier het fraaist op aan de bovenste 
cellen van het meercellige deel van den kiemdrager. 
Meermalen heb ik deze proeven bij verschillende Tectona- 
embryo's van het kogelstadium herhaald en kwam hierbij steeds 
tot hetzelfde hierboven medegedeeld resultaat, hetgeen ook 
door Treue (1) en (илаханр (3) bij embryo's van sommige 
Orchideeën еп Leguminosen verkregen werd. 
Bij iets oudere stadiën b. v. van de fig. 86 afgebeelde sn 
kwam ik tot dezelfde resultaten. 
Hierbij bleek mij de toepassing van chloorzinkjodium, па 
voorafgaande behandeling met warm kaliumhydroxyd , Me ; 
(0 Етіт. Orchid. L c. 
(2) Embr. Legum. 1. c. 
