192 
Bij een iets ouder stadium met reeds vrij groote cotyledonen 
en »zuigblazen” aan den kiemdrager kwam ik tot geheel gelijke 
resultaten. Ook de blazen bleken nooit gecuticulariseerd te 
zijn, doch uit onveranderde cellulose te bestaan. (fig. 99). 
Hier was nog opmerkelijk, dat de wanden dezer blazen nog 
dunner waren dan de celwanden van den kiemdrager , ja zelfs, 
dat deze zoo uiterst fijn waren, dat men vaak schuin licht 
moest bezigen om de blaaswanden tot aan hunne insertie te 
volgen, iets wat evenwel in dat geval zonder moeite bereikt 
werd (fig. 104). 
Bij behandeling van een vrij gepraepareerd embryo met 
aniline-kleurstoffen verkrijgt men van deze »zuigblazen" zeer 
fraaie praeparaten. Zonder kleurmiddelen en zonder andere 
vloeistof dan glycerine als medium zijn de wanden van krachtig 
fanctionneerende , sterk gespannen »zuigblazen" — zelfs dan. 
wanneer men een kiemdrager met zuigblazen vrij gepraepereerd 
heeft — buitengewoon doorzichtig. Doordat zich echter in 
elke blaas een groote geelachtige, ellipsvormige celkern (met 
duidelijken nacleolus) en vrij veel draderig grijsachtig proto- 
plasma bevinden en het laatste wel is waar min of meer 
doorschijnend is, maar door zijn grijze kleur , draderige natuur 
en de vele daarin bevatte oliedroppels in het oog valt, treedt 
ook in glycerine alleen (bij schuin licht vooral} de typisch 
haustoriën-achtige vorm der zuigblazen duidelijk te voorschijn. 
Niettegenstaande de groote mate van fijnheid der wanden 
van deze blazen gelukte het mij eenige malen om daarin — 
voordat zij geheel vernietigd werden — met evenveel succes 
met chloorzinkjodium de violette cellulose-reactie aan te toonen 
als zulks voor den kiemdrager geschied was. 
ІК breng hier in herinnering, dat volgens Treve de uit het 
proëmbryo afkomstige blazen van Stanhopea oculata (*) еп 
andere Orchideeën eveneens cellulose-wanden hebben en even- 
eens zeer dunwandig zijn, en dat in de blazen (»boyauz") 
(1) Embr. Orch, 1, c. p. 41. 
| 
