594 
»van ZEdG. toestemming genoemden heer Beet, te vergezellen. 
»Wij besloten Vrijdag 5 December den tocht te ondernemen. 
»Daar het den heelen nacht geonweerd had en de regen bleef 
»aanhouden, konden wij eerst tegen half zes vertrekken en 
„begonnen, onder een lichten regen, om 6 uur onzen marsch 
»naar boven, langs ееп steil uitgehouwen pad, dat ons 
»tot op !/, der hoogte voerde. Nu moest er een weg door 
»varens en onkruid еп zeldzaam voorkomend struikgewas ge- 
»baand worden. Hadden wij tot nu toe alleen zeer grof, los 
»zand aangetroffen, nu kwamen de steenen aan de beurt, die 
shoe hooger wij kwamen, al grooter en grooter werden en 
»onder de voeten wegrolden. 
»Ма ongeveer 5 uren met handen en voeten ons naar boven 
„gewerkt te hebben, kwamen wij aan den kraterrand, het van 
»uit Neira hoogst gelegen waarneembare punt. Met een zachte 
»glooiing loopt het terrein, of liever de steenmassa, nog onge- 
„veer 50 M. ор, іп de richting van Oost naar West, terwijl. 
»zij daalt in de richting van Noord naar Zuid. Hier is de 
»krater, of beter gezegd, er zijn 2 kraters, die door een 
»lavamuur van elkander gescheiden zijn. In den noordelijken 
„krater konden wij afdalen en vonden er steenen, die onder 
»onze voeten tot gruis vielen. 
s De hitte van den grond, de warme stukken zwavel, de 
„ongeveer 2 d. М. dikke laag kleine, uitgebrande steentjes, die 
»zich als een aschlaag voordeden, de verpestende stank еп de 
эһеуісе beurtelings wit en donker wordende rook , maakte het 
»onmogelijk den werkenden krater verder op te nemen. Een 
^louw met een steen ег aan, dat wij in den krater wierpen, 
»schroeide af, toen het ongeveer 26 М. diep gezakt was. Er 
»om heen loopen was even onmogelijk, tengevolge der zooeven 
„genoemde hindernissen en de groote losliggende steenen. 
»Den rustenden krater omtrekkende, zagen wij aan den west- 
»kant van den berg, eenige meters onder den hoogsten rand, 
эпааг de zee gekeerd, een nieuwen, werkenden krater gevormd 
»уап naar gissing 5 M. in middellijn, van waar drie diepe 
