459 
Zoo nam ik ook eens waar, dat in het hout eener tafel waarop 
ik gewoon was in doozen en flesschen gemiddeld een honderdtal 
rupsen te kweeken en poppen te bewaren, zich eene kolonie 
kleine mieren had gevestigd, die ik geruimen tijd niet wist 
te verdrijven. Steeds zag ik op die tafel vele van die mieren 
rondloopen naar buit zoekende en de noodige luchtopeningen 
gaven haar natuurlijk tot alle die doozen en flesschen vrijen 
toegang; stierf er eene rups dan was die ook dadelijk met 
haar bedekt. Toch gebeurde het maar zelden dat ik eene 
der rupsen of poppen door haar vond aangetast; zoo zelden, 
dat er zich dan zonder -twijfel wel een geval van buiten- 
gewone natuurlijke of toevallige weerloosheid moest hebben 
voorgedaan. En zoo zal het ook wel met de talrijke andere 
insectensoorten geschapen wezen, die op planten leven. Men 
vergele ook niet, dat er zelfs eene menigte soorten zijn, de 
zoogenaamde mierengasten, die in de nesten der mieren zelve 
verblijf houden, en waaronder zeker meerdere hare vijanden 
zijn en haar nadeel toebrengen. Blijkbaar hebben deze toch 
ook van die beweerde alverdelgers niels te vreezen. 
Dr. Bunck heeft slechts waarnemingen medegedeeld be- 
treffende het verjagen door de mieren van de gewone houtbijen. 
Ik kan nu wel niet veel hechten aan de door hem genomen 
proef, waarbij zulk eene bij met een aantal mieren in eene 
glazen buis opgesloten door haar werd aangetast. Want ook 
daarbij was een abnormale toestand in het leven geroepen. 
Maar toch kan ik wel aannemen dat die houtbij, zoo groot 
en sterk brommend als zij zich voordoet, geen dier is met 
een groot strijdvermogen toegerust. Groote menschen, die 
daarbij nog, zooals men zegt, een grooten mond opzetten, 
Zijn ook nog niet altijd zeer gevaarlijke tegenstanders. Wel- 
licht is zelfs haar sterk bromvermogen, dat aan andere zeer 
gevaarlijke insecten doet denken , haar voornaamste verdedigings- ` 
middel. Zeker is het, dat ik ook eens zulk eene groote bij 
door eenen gewonen witten dagvlinder (Cathaemia hyparete L.), 
