( 12 ) 



Het resultaat dezer laatste onderzoekingen is in de figuur aan- 

 gegeven door de lijn AGH. 



In deze figuur beteeken t A: H a O, het oplosmiddel, B liet groene 

 chroomchloride, C liet violette chroomchloride. Beide zijn in de 

 berekening gebezigd als lijdraat met b' H a O, zoodal de som van H s O 

 en de beide hydraten steeds 100 genomen is (in gewichtsprocenten). 



De lijn AGH loopt eerst zeer nabij, de as AC. Dit wil zeggen 

 dat in slappe oplossingen een eindtoestand bereikt wordt waarin het 

 chroomchloride bijna uitsluitend in den violetten toestand voorkomt. 



Strikt genomen wil dat zeggen in den toestand waarin liet violette 

 chroomchloride zich bevindt onmiddellijk nadat hel opgelost is. Kort- 

 heidshalve noemen wij dit den violetten toestand. Maakt men dus 

 eene oplossing van het groene chloride van dezeltde concentratie 

 dan moet hierin het groene chloride bijna geheel in violet worden 

 getransformeerd. Dit proces verloopt langzaam genoeg om het te 

 vervolgen, tevens om aan ie toonen dat men van groen en violet 

 tot geheel denzelfden eindtoestand komt. 



Als het gehalte aan ehroomchloridehydraat boven 20 % stijgt, 

 begint de lijn AlG echter merkbaar opwaarts te loopen, verschuift 

 derhalve in oplossing de eindtoestand steeds meer naar groen. 



In het punt / ligt het eindevenwicht bij evenveel groen als violet. 

 Dit beantwoordt aan een totaalgehalte l ) aan chloride van 65 °/ 

 waarvan dus 32.5 °/ groen en 32.5 °/ violet. 



Verder dan G kan men niet gaan, zooals wij zien zullen omdat 

 daar de oplossing hare verzadiging bereikt. Kon de kristallisatie 

 uitblijven dan zou het verlengde der lijn Al G te bepalen zijn. Indien 

 dit mocht voorgesteld worden door GH dan zou het eindpunt H 

 aangeven het gehalte aan groen en violet chloride in vloeibaar 

 chroomchloridhydraat (zonder overmaat van water), dit punt zou 

 dus bij ongeveer 15 °/ violet en 85 °/„ groen liggen. De bepaling 

 er van is echter onmogelijk omdat het groene hydraat .bij 83°, 

 het violette bij 92° smelt. Hoewel de gesmolten hydraten slechts zeer 

 langzaam kristalliseeren is het toch moeielijk ze tot 25° vloeibaar 

 te houden. 



Nadat alzoo de eindtoestand der oplossingen van verschillende 

 concentratie bekend was, werd de oplosbaarheid der beide hydraten 

 bij 25° bestudeerd. De verzadiging bleek zeer snel tot stand te komen. 

 D en E stellen de concentraties voor van verzadigde oplossingen 

 van groen en violet chloride, versch bereid. 



Spoedig beginnen zich deze echter te wijzigen. In de groene ont- 



*) Dit totaalgehalte is op AC of AB af te lezen indien men uit I eene lijn trekt 

 evenwijdig aan BG. 



