( 19 ) 



Voorbij het punt fi, neemt, zooals uit de volgorde der verschil- 

 lende spinodale lijnen te zien is, de temperatuur, en daarmede ook 

 de druk weer af, zoodat in de p, ^'-voorstelling (fig. la) de plooi- 

 puntscurve Q^A bij R l een keerpunt vertoont, en weer begint 

 terug te loopen. 



Men weet, dat dit geval verwezenlijkt is bij mengsels van C 2 H 6 en 

 CH 3 OH, aether en water (Kienen), etc. Het is het hoofdtype I, zooals 

 ik dit in de eene mijner beide voorgaande verhandelingen l ) uitvoerig 

 heb beschreven. 



Merkwaardig, en geheel onverwacht is hierbij het feit, dat dit type 

 dus bij mengsels van normale stotfen kan gerealiseerd worden. Vroeger 

 meende men, dat dergelijke afwijkende plooipuntslijnen alleen mogelijk 

 waren, wanneer minstens een der beide stoffen anomaal is. Dit schijnt 

 echter niet het geval te wezen ; hoe langer hoe meer dringt zich dan 

 ook de overtuiging bij mij op, dat de anomaliteit van een of van 

 beide componenten de verschijnselen alleen scherper accentueert, of in 

 waarneembare temperatuurgebieden brengt. 



Opvallend is bij fig. la ook, dat de curve C„ C t dezelfde allure, 

 nl. met een inbuiging in het middengedeelte, vertoont als de typische 

 curve, zooals die door Kuenen bij C 2 H 6 -|- CH 3 OH is waargenomen 

 (zie fig. 1 mijner zooeven geciteerde Verhandeling). Alleen is er 

 bij ons nog geen uitgesproken maximum en minimum, zooals bij 

 de mengels van C 2 H,. met de sterk anomale stof CH 3 OH. 



Het type van fig. 1 doet zich voor bij betrekkelijk geringe waarden 

 van <p. Met (f = 1 correspondeert volgens de in § 3 gegeven be- 

 trekkingen de verhouding ' r --lr x = 4. De critische temperaturen der 

 beide componenten moeten derhalve tamelijk ver uiteen liggen. 



Daar T i/ To = — is, zoo is T B belangrijk hooger dan T x . Stelt men, 



u l 



zooals in de figuur is gedaan, 7' = l,danis T x = 0,59 en J" 2 :=2,37. 



b. Eenhje mathematische en numerieke details. 



De plooipuntslijn C C 2 raakt, in C aan de lijn sc= 1 / 3 , de curve 

 AC, raakt in A aan de lijn .« = 0. Bovendien raakt de lijn C C S 

 in D nogmaals de lijn x= 1 / 2 , en wel bij ia = 3 / s (y — 1,5 b). In 

 C\ en C 3 heeft geen raking plaats. 



Wanneer <p < 1 wordt, en tot nadert ( 7 Vr, wordt dan hoe langer 

 hoe grooter, en nadert tot cc), dan nadert de curve C\A hoe langer 

 hoe meer tot de rechte lijn x = 0, de curve C\C\ tot de in de 

 figuur gestippelde lijn, die tot het laatst toe een duidelijk buigpunt 



') Deze Verslagen van 2ö Maart 190Ö, p. GGO— 603. 



2* 



