(44) 



Dat zoo korte vezels als de dwars vezels der membrana basilaris 

 op de betrekkelijk lage tonen der nienselielijkc toonladder kunnen 

 resonneeren, verklaart Helmholz 1°. door den weerstand in vloeistof 

 en weeke eelmassa's (cellen van Clausius) ; 2°. door de belasting 

 niet Cortische bogen, waarop weer een geheel systeem van cellen 

 rust. 



Aanvankelijk stelde men zich voor, dat de vezel als een vrij uit- 

 gespannen snaar in haar volle lengte trilt. Later is men er de aan- 

 dacht op gaan vestigen, dat de pars areuata (het gedeelte, waarover 

 zich de Cortische bogen welven) grootendeels in rust blijft, de pars 

 pectinata (het overig, niet door de bogen bedekte, gedeelte van de 

 snaar) de grootste uitslagen maakt. Dan is echter het verschil in 

 lengte der vezels niet meer voldoende om het verschil in toonshoogte, 

 waarop zij gestemd zijn, te verklaren en moet ook een verschil in 

 spanning *) en in belasting worden aangenomen. Slaat men aan 

 mikroskopische praeparaten de verhoudingen gade en bedenkt, dat 

 de bogen min of meer vaste vormsels zijn, dan gewint men alras 

 de overtuiging', dat, de pars areuata onmogelijk met de lage tonen 

 der hoorbare toonladder zal kunnen meetrillen. Niet de bodemcellen 

 aan haar bovenvlakte vormen hiervoor een beletsel, doch wel de 

 groote vena aan haar ondervlakte. Bovendien ontbreekt de dwarsche 

 vezeling, die in de pars pectinata zoo duidelijk is, in de pars areuata 

 geheel. De eigenschap te resonneeren, mag met voldoenden grond 

 alleen aan de gespannen en belaste vezels der pars pectinata worden 

 toegekend. 



Ik heb getracht om, zoover dit mogelijk is, de omstandigheden, 

 die het Cortisch orgaan aanbiedt, in een model weer te geven. Een 

 horizontale, stalen snaar, '/ 2 millimeter dik en iets langer dan een 

 meter, stelt een dwars uitgespannen vezel der membrana basilaris 

 voor. Daarop rust aan een der einden een houten nabootsing dei' 

 Cortische bogen. Het andere uiteinde is dwars op de trillingsrichting 

 aan het trillend been van een electrisch gedreven slemvork bevestigd. 

 Wanneer men nu de Cortische bogen voldoende bezwaart (door 

 sponsen of, bij demonstraties, door een uitgehold met een teekening 

 beplakt plankje) en verder door een mikrometerschroef de spanning 

 van de snaar regelt, is het mogelijk het systeem op de stemvork te 

 doen resonneeren, zoodat bij kleine uitslagen van de vork de uitslagen 

 der pars pectinata bijzonder groot worden. 



In de eigenlijke studieproeven is het aanbevelingswaard op de 

 houten Cortische bogen stiften aan te brengen, waarop men sponzen 



l ) A. A. Gray, Journal of anat. and physiol. 1900, Vol. 34, p. 324. 



