( 47 ) 



zijn geworden. Wel is waar is de kracht, waarmee liet vorkje naar 

 buiten wordt gedreven uiterst gering. Dienovereenkomstig bedroeg 

 de afwijking bij een amplitude der snaar van 0.4 cm. (halve ampli- 

 tude) niet meer dan 3 mm. Een zwiepen van het afwijkende vorkje 

 valt gelukkigerwijze haast niet op te merken, zoodat de nieuwe stand 

 gemakkelijk photographisch kan worden vastgelegd en kan worden 

 vergeleken met den ruststand, die weer dadelijk wordt ingenomen, 

 wanneer de snaar ophoudt te trillen. In aansluiting hieraan is eene 

 meting der kracht mogelijk. Het heeft echter van uit een physiologïsch 

 standpunt geen zin haar aan het model feitelijk uit te voeren, maar 

 belangrijk zou het zijn, wanneer men haar onder de werkelijke ver- 

 houdingen kon doen plaats hebben, want deze druk moet de naaste 

 oorzaal- /rezen van het hooren. Gemakkelijk is dit in te zien, wat 

 de zintuigelijke elementen aan den modioluskant der pijlers betreft. 



De geluidsdruk, die aan den voet van deze buitenpijlen aangrijpt 

 is, in de richting van de snaar, dus modioluswaarts, gericht. Hij 

 heeft een decomponente in de richting van den pijler zelf. Daardoor 

 wordt de buitenpijler die met zijn boveneinde los tegen het capitulum 

 van den binnenpijler aandrukt, parallel aan zichzelf verplaatst en de 

 cellen, aan den modioluskant van het systeem, moeten noodzakelijker- 

 wijze, zij het ook in geringe mate, worden samengeperst. De druk, 

 die zij ondervinden is of geheel continu of periodiek zwak verander- 

 lijk. Aanvankelijk aan den voet van den pijler, wisselt de druk van 

 maximum, bij extremen uitslag van de snaar, tot nul, in den even- 

 wichtsstand. Verderop in het systeem zullen deze verschillen waar- 

 schijnlijk grootendeels zijn vereffend, al moge er ook iets van blijven 

 bestaan. De druk is echter ten allen tijde positief; hij wordt nooit 

 negatief, gelijk het geval zou zijn, indien de Cortische bogen en de 

 belastende cellen de trillingen van de snaar volgden. Nu zij in rust 

 verkeeren, kan de druk, welke zich in de zintuigelijke cellen aan 

 den modioluskant van den binnenpijler openbaart, nimmer anders 

 werken dan in denzelfden zin en wel modioluswaarts gekeerd. Het 

 is zeer wel mogelijk, dat ook de haren der haarcellen daarvan den 

 invloed ondervinden. Ook dan zal die uitwerking zijn in één zin. 



Iets minder eenvoudig is de zaak voor de aan de binnenzijde van 

 de buitenpijler gelegen zintuigelijke elementen. Deze ondervinden, 

 naar het mij voorkomt, van den in de weeke celmassa der bodemcel 

 vastgehouden buitenpijler geenerlei druk. Daarentegen is een dergelijke 

 druk wel aanwezig van de zijde der HKNSENSche cellen en ook 

 eenigermate van de zijde der steuncellen. 



Het staat ons vrij deze celgroep, die zich aan de buitenzij der 

 direct zintuigelijke elementen bevindt, eveneens op te vatten als een 



