(49) 



den kaatsten zin heeft opgedaan, kan men trachten mutatis mutandis 

 in de physiologie van het hooren terug te vinden. 



Ook kleine nevenvoordeelen worden door de nieuwe opvatting 

 verkregen. 



In de eerste plaats wordt de eenvoudige juxtapositie der pijler- 

 hoofden, (zonder een gewricht, gelijk de gehoorbeentjes bezitten, te 

 vertoonen) verklaard. Voor een steeds positieven druk is dit toe- 

 reikend, voor een trilling niet. In de tweede plaats de wisselende 

 vormen en aspecten, die de membrana tectoria in de praeparaten 

 aanbiedt. Onbegrijpelijk zijn deze, wanneer zij een integreerend 

 onderdeel van het orgaan betreffen, hoogst eenvoudig verklaarbaar 

 intusschen, wanneer, hetgeen wij in de praeparaten zien, slechts een 

 gecoaguleerde colloide of elastische massa is. 



Eindelijk is onze opvatting' geenszins gebonden aan de Helmholtz- 

 Hexsex' sehe theorie. Ook voor hen, die de laatste voor de EwALD'sche 

 theorie zouden willen verruilen, is zij aannemelijk. Immers Lord 

 Rayleigh behandelt in zijn opstel ook het geval van een trillende 

 membraan : " but a meinbrane with a Üexible and extensible boundary 

 capable of slipping along the surface, provides for two dimensions. 

 If the vibrations be equallv dislributed in the plane, the force outward 

 per unit length of contour will be measured by one-half of the 

 superticial density of the total energy". 



Men zou de leer van den geluidsdruk dus ook op een membraan, 

 gelijk J. R. Ewald zich die denkt, kunnen toepassen. Zijn membraan 

 beantwoordt echter niet aan de voorwaarden door Rayleigh genoemd, 

 zoodat zich de quantitatieve verhoudingen niet zoo gemakkelijk laten 

 overzien, als in het boven ontwikkeld geval. 



Wat ten slotte de moderne hoortheoriën betreft, die ik de pulsa- 

 torische zou willen noemen — omdat zij uitsluitend de uitboehtingen 

 der membrana basilaris in het oog vatten, die de zuigerbeweging 

 van den stijgbeugel teweeg brengt — op deze is de hypothese van 

 den geluidsdruk uit den aard der zaak niet toepasselijk. Immers 

 met opzet verwaarloozen deze theoriën de vibratorische bewegingen 

 der kleinste deeltjes en houden alleen rekening met het massale 

 resultaat. Verliest men echter het wezenlijke eener trilling uit het 

 oog, dan is het duidelijk, dat men ook het recht verbeurt de eigen- 

 schappen eener trilling toe te passen. Van geluidsdruk kan dan m. i. 

 geen sprake zijn. 



Gelijk den lezer duidelijk zal zijn geworden, was het uitgangs- 

 punt onzer beschouwing het vermoedelijk volmaakt in rust blijven 

 der zona arcuata en der haar overwelvende bogen. Op anatomische 

 gronden is dit uiterst waarschijnlijk. Mocht het intusschen later 



4 



Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XLV. A°. 1905,(3. 



