( 77 ) 



Hier is geen geleidelijke gang merkbaar, eerder een scheiding 

 omstreeks de X1V U of XV e eeuw. Was voortschrijdende afkoeling in 

 het spel, dan zou deze tussehen de XV e en de XIX" eeuw - - het 

 volledigste materiaal — 't duidelijkst moeien blijken. 



Voor de drie 356-jarige perioden, in Tabel I, Eerste Mededeeling 

 aangeduid, zijn de aantallen : '25, 37 en 66. Deze tabel bewerkende 

 met de gewichten 4, 6, 10, voor de 1°, 2° en 3 e groote periode, 

 verkrijgt men voor het totaal (Zie Tabel VII en fig. 1, e b). 



I (848—1203) 1.6 4.8 2.0 2.4 2.8 2.0 0.8 

 II (1204—1560) 1.8 6.9 10.8 3.6 5.4 3.6 4.8 1.8 



III (1561—1916) 24.0 18.0 15.0 14.0 23.0 16.0 11.0 4.0 

 Totaal 27 30 28 20 31 22 16 7~~ 



De inzinking omstreeks het midden der 89-jarige periode is in het 

 nieuwere materiaal vrij duidelijk; het verdient echter opmerking 

 dat ze niet te bespeuren is in de even 89-jarige perioden van Tabel I ; 

 de totalen voor de even perioden enkel worden : 

 14, 17, 11, 12, IJ, 10, 4, 3. 



Dit kan natuurlijk toegeschreven worden aan het bestaan eener 

 356-jarige periode, waarin, gelijk uit de tabel blijkt, de derde 89-jarige 

 onder-periode een zeer afwijkenden vorm heeft. 



Vatten wij nu de uitkomsten samen van het onderzoek, dat in 

 deze beide mededeelingen in hoofdzaak uiteengezet is. 



Wij hebben gezien - - in 't bijzonder bij het onderzoek betreffende 

 de elfjarige perioden, beschouwd buiten verband met eenige grootere 

 periode dat de correlatie tussehen de wijzigingen in de zons- 



werkzaamheid en de afwijkingen in het klimaat te duidelijker spreekt 

 naarmate het materiaal zuiverder is. In diezelfde mate echter worden 

 de gegevens schaarscher, zoo schaarsch ten slotte, dat toevallige 

 afwijkingen een overwegenden invloed zouden kunnen uitoefenen. 



In deze omstandigheden moet onze eerste definitieve conclusie 

 deze zijn : ons materiaal is onvoldoende tot het 

 leveren v a n een s t r e n g b e w ij s . Wat de afzonderlijke 

 deelen van het onderzoek betreft, kan men daarin ten hoogste een 

 sterke aanduiding vinden. 



Ten aanzien van enkele punten echter zijn die aanduidingen, in 

 hun onderling verband, zoo sterk, dat men er overtuigende bewijs- 

 kracht aan toekennen mag. 



Dat geldt o. i. in de eerste plaats van het bestaan eener 

 schommeling in de z o n s w e r k z a a m h e i d zoowel 

 als in het klimaat, grooter dan de bekende elfjarige zonne- 

 vlekken-schommeling. Berustte deze conclusie enkel op het materiaal 



6 



Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XIV. A°. 1905/6. 



