( 103 ) 



tot het gemiddelde dier hoogten met water aan en maakt nu defini- 

 tieve bepalingen. Het verschil in concentratie tnsschen de beide 

 vloeistoffen is dan zóó gering, dat een fint-verschil niet meer waar 

 te nemen is. 



In elk geval is het wenschelijk, ook wanneer men reeds zonder 

 verdunning gemakkelijk bepalingen kan maken, den inhoud der 

 meetbuis tot de gevonden hoogte bij te vullen met water en nog- 

 maals af te lezen. 



Bij het colorimetreeren van kleurstofzuren, wat overigens zelden 

 voorkomt, kan men somtijds deze werkwijze niet toepassen, men 

 moet dan zijn toevlucht nemen tot het gradueel verdunnen der 

 meetvloeistof en wel zoo lang tot bij kleurgelijkheid de hoogte der 

 meetvloeistof ongeveer even groot is als die der standaard-vloeistof. 



Voor kleine verschillen in concentratie kan men dan wel aan- 

 nemen, dat de concentraties omgekeerd evenredig zijn met de hoogten 

 van gelijk gekleurde lagen. 



Het groote voordeel van deze werkwijze is daarin gelegen, dat 

 men bij de definitieve bepaling een reeks aflezingen kan maken en 

 wel terwijl men de standaard-vloeistof beurtelings van donkerder op 

 kleurgelijk en van lichter op gelijk kan brengen, evenals men bij 

 het polariseeren doet. Hierdoor verkrijgt men een groote zekerheid 

 voor elke bepaling. 



Men kan de aflezingen aanzienlijk verscherpen door op het oculair 

 een gekleurd glaasje te leggen. Hierbij moet men een zoodanige 

 kleur kiezen, dat de lichtstralen, die door de meetvloeistoffen door- 

 gelaten worden, ook door het gekleurde glas worden doorgelaten. 

 Een waarneming met een zakspectroscoop of het opzoeken der kleur- 

 stof in Formanek, „Der spectralanalytische Nachioeis hünstlicher 

 on/a?iischer Farbstoffe" , maakt de keuze der kleurstof gemakkelijk. 



Men maakt zulke glaasjes zeer eenvoudig door uitgefixeerde, oude, 

 photographische platen met basische kleurstoffen te verven, wat koud 

 gemakkelijk gaat. 



Over een colorimetr'ische methode om de dissociatieconstante van 

 zuren te bepalen. 



Kleurstofzuren, wier anionen een andere kleur bezitten dan liet 

 zuur zelf en die in het vervolg indicatorzvren genoemd zullen worden, 

 kunnen gebruikt worden om de dissociatie-constanten te bepalen van 

 de indicatorzuren-zelf in de eerste plaats en van alle andere kleur- 

 loos» zuren, indien men te beschikken heeft over een kleurloos zuur, 

 waarvan de dissociatie-constante met zekerheid bekend is. 



