( 114 ) 



Voeren wij thans de verhouding der kritische drukken der beide 

 componenten in, nl. 



Pi 



Klaarblijkelijk bestaat de betrekking tf> = -, waardoor (3) overgaat 



jr 



in 



i(«-V«*4-fi+?Hv.l<Vi-iVv/' 



m 1 7 I r i | i / ^ j l r l / ó l 



=2<9i/--( r i+^)+i , /,öï/ift-v,^i > )-ir 



1 6 1 SS 1 IV .1/3 1 1\ 



1 ÖV3 1 IV 



^=A=^IWI(|-I^Y-.|, . . 



of 



ï /<wy 



(3«) 



zijnde de definitieve uitdrukking voor de moleculaire verhooging dei- 

 kritische temperatuur aan de zijde der laagste kritische temperatuur. 

 Nu is een veelvoudig voorkomend geval, dat de kritische drukken 

 der beide componenten weinig verschillen. Zijn deze drukken gelijk, 

 dan is n = 1, en gaat (3a) over in 



A = 6(6— \\ (36) 



terwijl de vroegere benaderde uitdrukking (zie § 1) voor dat geval 



T 1 —T 1 

 zou geven (if? is dan =d)L. = 6—\-= 



T 

 De vroegere uitdrukking moet dus voor het geval jt:=1 met O — — 



i 

 worden vermenigvuldigd, om de juiste uitdrukking te vinden. 



Dat het thans niet meer noodig zal blijken te zijn de moleculair- 

 formule van het oplosmiddel te verdubbelen, zullen wij aan een paar 

 voorbeelden laten zien. 



Daar ji in de meeste gevallen dicht bij 1 is, en de formule (3b) 

 niet zeer gevoelig is voor veranderingen in de waarde van tr, zoo 

 zullen wij gemakshalve de formule A = 6 (6 — 1) gebruiken, temeer 

 daar de waarden van 1\ (de kritische temperatuur der toegevoegde 

 stof) alle onbekend zijn, en slechts bij benadering kunnen worden 

 opgegeven. 



Nemen wij eerst de vier stoffen, welke ik ook in het Chemisch 

 Weekbl. (1. c. p. 227—228) naar aanleiding der proeven van 



