( 134 ) 



Anatomie. — De Heer Bolk biedt eene mededeeling aan: „Over 

 de onhoilckeling van het cerebellum bij den mensch". (Tweede 

 mededeeling). 



In de eerste mededeeling is de ontwikkeling van het cerebellum 

 geschetst tot aan het stadium waarin de voor het zoogdiercerebellum 

 typische groeven aangelegd zijn. Het is dan door den snlcns primarius 

 in een Lobus anterior en posterior verdeeld. De eerstgenoemde kwab 

 is door drie transversale groeven in vier windingen gescheiden, over- 

 eenkomende met de Lobuli 1, 2, 3 en 4 van het zoogdiercerebellum. 

 De Lobus posterior is eveneens door drie groeven (sulcus praepyra- 

 midalis, fissura secunda en sulcus uvulo-nodularis) in vier onder- 

 deden gesplitst, die overeenkomen met de Lobuli A (nodulus), B 

 (uvula), C x , (pyramis) en C 2 (declive, folium vermis en tuber vermis), 

 die men met slechts weinige uitzonderingen bij de overige zoog- 

 dieren terugvindt. Bij de bedoelde uitzonderingen ontbreekt nog 

 de sulcus praepyramidalis, die Lobulus C, en C 2 van elkander 

 scheidt, zooals bij Erinaceus (Arnback Christie Linde), Notoryctes 

 (Elliot Smith), Vesperugo (Charnock Bradley), Chrysochloris (Leche), 

 zoodat hier de Lobus posterior slechts uit drie Lobuli opgebouwd is. 

 Uit het ontbreken van den Sulcus praepyramidalis bij deze hoogst 

 eenvoudig gebouwde cerebella, zou men kunnen vermoeden dat dit 

 de phylogenetisch jongste der hoofdgroeven van den Lobus posterior 

 is, een vermoeden dat gesteund wordt door het feit dat zij, althans 

 bij den mensch ontogenetiseh het laatst ontstaat. 



Na den aanleg dezer hoofdgroeven treden nu sulci op die voor 

 het primaten-cerebellum karakteristiek zijn, waarvan de homologa 

 bij andere zoogdieren gemist worden. 



Bij vruchten met een totale lengte van 16 tot 22 e.M. verschijnt 

 zelfstandig op de achtervlakte van elk der hemispheren eene groeve 

 waarvan het laterale einde gericht is naar den stompen hoek die de 

 zijwand van het cerebellum in dit ontwikkelingsstadium kenmerkt 

 (Fig. 11 /)• De mediale einden dezer groeven dringen, elkander 

 allengs naderend, in de smalle winding tusschen sulcus primarius (1) 

 en sulcus praepyramidalis (4), vereenigen zich met elkander en 

 deelen daardoor deze winding in een bovenste en onderste helft. 

 Niet steeds echter geschiedt deze ontwikkeling zoo symmetrisch, het 

 kan gebeuren dat beide groeven of een derzelven mediaal voort- 

 groeiend in den sulcus praepyramidalis uitmondt, of wel, dat zij, 

 elkander in de mediaanlijn niet ontmoetend voorbij elkander groeien 

 waardoor een asymmetrische toestand ontstaat die ook op de verdere 

 lamelliseering in dit gebied van invloed is. Echter, meestal schijnt 



