( 135 ) 



éene verbinding der beide helften in de mediaanlijn tot stand te 

 komen. Het ontstaan dezer groeven is uit de literatuur bekend, en 

 algemeen is de opvatting dat dit de sulcus horizontalis zijn zoude. 

 Aanvankelijk toen ik nog over beperkt materiaal beschikte was ook 

 ik van deze meening, eene vergelijking echter van het rijke materiaal 

 dat mij ten slotte ten dienste stond, bracht mij tot de overtuiging 

 dat deze meening niet juist is, doch dat deze bilateriaal in de hemi- 

 spheren optredende groeve, de vóór den sulcus horizontalis liggende 

 sulcus superior posterior is, dus die welke later lobulus lunatus 

 posterior en lobulus semilunaris superior van elkander scheidt. De 

 sulcus horizontalis ontstaat eerst later op eene wijze door Fig. 12 

 en 13 toegelicht. Het feit dat de sulcus superior posterior bij den 

 mensch ontogenetisch vroeger ontstaat dan de sulcus horizontalis is 

 in verband met vergelijkend anatomische bijzonderheden niet zonder 

 beteekenis. Het is mij toch bij mijn desbetreffend onderzoek gebleken 

 dat ook in de rij der Primaten de sulcus superior posterior vroeger 

 optreedt dan de sulcus horizontalis. Alle Primaten toch — met 

 uitzondering der Arktopitheken — bezitten de eerstgenoemde groeve, 

 terwijl daarentegen de sulcus horizontalis eerst bij de Anthropoiden 

 ontstaat, hoewel ook reeds bij Ateles eene aanduiding er van ge- 

 vonden wordt. Nadat tusschen sulcus primarius en sulcus praepyra- 

 midalis de beide stukken van den sulcus superior posterior zich 

 verbonden hebben, neemt het gebied tusschen de beide eerstgenoemde 

 groeven zeer snel in hoogte toe, sulcus primarius en sulcus praepy- 

 ramidalis komen betrekkelijk ver uit elkander te liggen (Verg. Fig. 

 11 en 12. 1, 4 en x) en de bovenvlakte van het cerebellum begint 

 zich in het midden sterker te welven. Terwijl nu in den Lobulus 

 lunatus posterior — dus tusschen sulcus primarius (1) en sulcus 

 superior posterior (/) — secundaire groeven ontstaan, verschijnt tevens 

 op den bovenlip van den sulcus praepyramidalis (4) een korte, aan- 

 vankelijk recht verloopende groeve. Deze is de sulcus horizontalis 

 (Fig. 12 en 13/j), die dus in tegenstelling' met de algemeen heerschende 

 meening als eene onparige groeve het eerst in de mediane zone op- 

 treedt. Aanvankelijk is alzoo het gebied tusschen den sulcus horizon- 

 talis en den sulcus praepyramidalis in de mediane zone uiterst smal, 

 daarentegen dat tusschen de eerstgenoemde groeve en den sulcus 

 superior posterior betrekkelijk breed. Wanneer men in aanmerking 

 neemt dat uit het eerste gebied het aan 't volwassen cerebellum 

 krachtig ontwikkelde Tuber vermis, uit het laatste het zeer rudimen- 

 taire Folium vermis ontstaat, dan blijkt dat het tot stand komen 

 van den detinitiven toestand geschiedt door eene zeer ongelijke 

 oppervlakteexpansie van onmiddellijk aan elkander grenzende ge- 



