( 136 ) 



bieden, en dat de ontwikkeling van het cerebellum bij den mensen 

 niet zoo eenvoudig is als dit wel den schijn heeft. Betrekkelijk 

 spoedig worden de kwabben door groeven van elkander afgegrensd, 

 docli de toename in oppervlakte geschiedt volstrekt niet voor alle 

 kwabben met een gelijke intensiteit, sommige blijven in ontwikkeling 

 achter, andere vergrooten hun oppervlak in zeer hooge mate. 



Hieruit mag men besluiten dat zoowel aan de kwabben als aan 

 de groeven van het cerebellum meer beteekenis toekomt dan uit- 

 sluitend eene van morphologischen aard. Het zoo in 't oog loopend 

 verschil in schorsuitbreiding der afzonderlijke lappen moet een 

 physiologischen grondslag hebben. Zoolang de sulcus horizontalis zich 

 nog als een korte, rechte groeve op den voorlip van den sulcus 

 praepyramidalis uitstrekt (Fig. 12 en 13/iï is er van een aan de 

 oppervlakte tredend Tuber vermis nog geen sprake, daarentegen ligt 

 het, later steeds in de diepte gedrongen Folium vermis nog breed 

 aan de oppervlakte. Deze verhouding wordt gewijzigd, doordat, zoo- 

 als uit Fig. 14a en c blijkt, uit de diepte van den sulcus praepyra- 

 midalis eene winding aan de oppervlakte komt, die, den sulcus 

 horizontalis (h) naar voren dringend, deze van den sulcus praepyra- 

 midalis scheidt. Deze, uit den voorwand van den sulcus praepyra- 

 midalis ontstaande lamel, is de eerste aanduiding van het Tuber 

 vermis. Intusschen heeft zich de sulcus horizontalis verlengd, dringt 

 in de hemispheren in, en terwijl hij spoedig de lengte van den sulcus 

 superior posterior bereikt (Fig. 15c), wordt op de hemispheren 

 tusschen deze beide groeven een met de spits mediaanwaarts gekeerd 

 wigvormig gebied afgegrensd, waarop reeds secundaire sulci ontstaan, 

 nog voordat de sulcus horizontalis den zijwand van het cerebellum 

 bereikt heeft (Fig. 15a b en c). Trouwens, in dit stadium zijn cere- 

 bellum en pedunculi pontis nog niet door een duidelijken rand van, 

 elkander afgegrensd. Dit wigvormig gebied is de Lobulus semilunaris 

 superior. 



Ook de sulcus praepyramidalis heeft zich intijds tot ver op de 

 hemispheren uitgebreid (Verg. Fig. 11 — 15. 4) behoudt daarbij echter 

 lang zijn eigenaardigen vorm die hem zoo gemakkelijk herkenbaar 

 maakt, n.1. een middenstuk waarvan de zijstukken scherp afbuigend 

 naar achter en onder afgaan. Door dit verloop wordt nu op de 

 hemispheren onder het eerstgenoemde een tweede wigvormig gebied 

 afgegrensd, met den top mediaanwaarts, naar boven begrensd door 

 den sulcus horizontalis (h), naar onder door den sulcus praepyrami- 

 dalis (4). Dit gebied ontwikkelt zich tot lobulus semilunaris inferior. 

 Opmerkelijk is dat de eerste groeve die dezen lobulus verder veiv 

 deelt weder oorsprong neemt van uit den bovenlip van den sulcus 



