( 137 ) 



praepyramidalis, waaruit op nieuw blijkt dat hier een gebied van 

 zeer intensieve oppervlakte-expansie gelegen is. Deze in den lobulus 

 semilunaris inferior indringende groeve is in Fig. 13, 14 en 15 in ver- 

 schillende ontwikkelingsgraad te zien, terwijl in Fig. 16« bovendien 

 uit den onderlip van den sulcus horizontalis zeer dicht bij de 

 mediaanlijn eene tweede groeve begint, die in het gebied van den 

 lobulus semilunaris inferior insnijdt. Door deze beide intralobulaire 

 groeven wordt de samenstelling van den lobulus seminularis inferior 

 uit drie sublobuli — waarop in het bijzonder door Ziehen de aan- 

 dacht gevestigd is, ingeleid. 



Het gebied tusschen den sulcus praepyramidalis (4) en Fissura 

 secunda (2) ondergaat minder veranderingen en neemt aan de opper- 

 vlakte-uitbreiding minder deel dan het voorgaande. Dit gebied 

 blijft langeren tijd in de mediane zone het breedst (Fig. 11, 12, 13 

 en 14) en vertoont daarin reeds zeer vroeg een of twee korte 

 groeven die echter tot de mediaanzone beperkt blijven, zich latei- 

 niet tot in de hemispheren verlengen. Dit breede middenstuk stelt 

 de Pyramis voor; de hiermede correspondeerende hemispherendeelen 

 worden eerst betrekkelijk laat afgegrensd. Deze afgrenzing gaat 

 gepaard met een ander verschijnsel dat voor het tot stand komen 

 der kleinhersenkwabjes van belang is. 



De fissura secunda namelijk, die het gebied van uvula en ton- 

 sillen naar boven begrensd strekt zich aanvankelijk van den eenen 

 zijrand van het cerebellum tot den anderen uit (Fig. 11 tot 14). Nu 

 neemt echter het gedeelte van het cerebellum gelegen boven de 

 transversale zone, die door uvula en tonsillen gevormd wordt, sterker 

 in dwarsche richting toe dan deze laatste, omgroeit zijdelings de 

 tonsille, zoodat de fissura secunda niet meer aan den zijrand, doch 

 van achter gezien, aan den onderrand eindigt (Fig. 15). Het is nu 

 in hoofdzaak dat gedeelte van het cerebellum dat zijdelings van de 

 tonsillen komt te liggen, hetwelk door middel van een smallere 

 ■brug of steel met de Pyramis in verbinding blijft en tot lobulus 

 biventer zich zal ontwikkelen. 



Het gebied van Lobulus biventer en Pyramis vertoont in de wijze 

 van lamelliseering eene eigenaardigheid die aantoont dat de opper- 

 vlaktevergrooting van het middenstuk en der zijstukken min of 

 meer onafhankelijk van elkander is. Reeds boven is er op gewezen, 

 dat in de Pyramis zeer vroeg een of twee groeven optreden, die 

 echter tot de Pyramis beperkt blijven. Van Fig. 11 tot Fig. 19 zijn 

 deze groeven in twee- of drietal te zien. Geheel onafhankelijk nu 

 van dit groevensysteem op de Pyramis ontstaat dat op den lobulus 

 biventer. Hieromtrent leeren mijne preparaten het volgende. De 



