( 143 ) 



van den ramus visceralis Aan de 13 c thorakaalzenuw mediaalwaarts 

 en dringt voor de wervelkolom door liet diaphragma. 



Wil men dit deel van de grensstreng homologiseeren met den 

 Nervus splanchnicus, dan dient er op gewezen dat in deze groep 

 de Nervus splanchnicus de grensstreng in haar geheel is. De segmen- 

 taal kandale grens van deze zenuw valt dus in het gebied van de 

 13 e — 14 e thorakaalzenuw. 



In het huikgedeelte treden enkele kleine verschillen tusschen 

 Echidna en Ornithorhynchus op. Bij eerstgenoemden vorm splitst 

 zich de grensstreng onder het diaphragma in twee zeer ongelijk 

 dikke takken. De dikste van beide verloopt mediaalwaarts en ver- 

 dwijnt in het corpus suprarenale (Fig. i g. s. r.) nadat hij enkele 

 dunne takjes naar de nier heeft afgegeven. De tweede, veel dunnere 

 tak verloopt kaudaalwaarts en vormt de voortzetting van de grens- 

 streng. Hierin treedt eerst een takje, afkomstig van het sympathisch 

 ganglion van de 14° thorakaalzenuw, daarna de rami viscerales 

 van de opvolgende thorako-lumbaalzenuwen. 



Bij Ornithorhynchus gaat de grensstreng onder het diaphragma 

 over in een langgerekt ganglion. 



Van de mediaalzijde hiervan verloopen een aantal draden naar 

 het corpus suprarenale (Fig. 2 g. s. r.) en de nier (Fig. 2 n.). Met 

 dit ganglion verbinden zich bovendien de rami viscerales van den 

 Nervus thoracalis XVI en gedeeltelijk die van den Nervus thoracalis 

 XVII. Bij den 15° thorakaalzenuw vond ik geen ramus visceralis. 



Bij Echidna liggen op de grensstreng gescheiden gangliën daar 

 waar de rami visceralis der 15 c en 16 L ' thorakaalzenuw zich niet 

 haar vereenigen. 



Een ganglion splanchnicum (Arnold), dat bij zoogdieren voorkomt 

 in liet verloop van den Nervus splanchnicus major, bezitten de 

 Monotremen niet. Dit ganglion ligt waarschijnlijk nog besloten in 

 de massa van het corpus suprarenale; dit orgaan kunnen we bij 

 deze dieren daarom ganglion suprarenale noemen. 



Vervolgen we thans eerst de grensstreng in den buik verder. 

 Deze ontvangt de rami visceralis der opvolgende zenuwen in vrij 

 regelmatig gerangschikte gangliën, waarvan er soms twee tot een 

 enkel zijn saamgevloeid (b.v. bij Ornithorhynchus die van den Nervus 

 XVII en XVIII). Hier en daar vond ik verdubbeling van de rami 

 viscerales, die dan boogvormig door den M. psoas verloopen. 



Op grond van datgene, wat ik bij andere zoogdieren vond in het 

 lumbaalgedeelte der grensstreng meen ik aan mechanischen invloed 

 niet name aan de ontwikkeling van de Processus transversi en van 



10* 



