( 212 ) 



uitwisseling te verwaarloozen dan moest bet temperatuilrverval ovei' 

 het stuk van veranderlijke temperatuur, zoo lang de stroom niet 

 doorging, lineair zijn, afgezien van de temperatuurverdeeling nabij 

 de grenzen, en het verval, dat in de middendoorsnee optrad na het 

 doorgaan van den stroom moest met groote benadering hetzelfde 



zijn, als in het geval dat de stroom niet doorging. De grootheid — 



mag daarom gelijk worden gesteld aan het temperatuurverval in de 

 middendoorsnee. 



Ten einde dit verval te meten was in elk van de beenen, ter 

 weerszijden van de midden-doorsnee op een bepaalden afstand daar- 

 onder en daarboven, eveneens een platinadraad ingesmolten. Het 

 temperatuurverschil tusschen de dradenparen werd gemeten en ge- 

 deeld door den afstand der draden, en dit quotiënt werd voor — 



in de plaats gesteld. 



De draden voor de meting van het temperatuurverval waren van 

 een soort platina, waarvan tevoren de thermo-electrische constanten ten 

 opzichte van kwik nauwkeurig waren bepaald. Dat hetzelfde van 

 de draden in de midden-doorsneden niet kan worden gezegd, maakt 

 het bezwaarlijk, uit de metingen zooals ze gedaan zijn een conclusie 

 te trekken omtrent de lineariteit van het temperatuurverval. Op 

 grond van voorproeven echter mag worden aangenomen, dat, tusschen 

 bepaalde grenzen voor de waarde van /, de voorwaarde van een 

 lineair verval voldoende is vervuld. 



Een groote moeilijkheid heeft bij deze metingen de bestrijding van 

 toevallige thermostroomen gegeven. Vooral bij een commutator in 

 den galvanometerketen kwamen die bezwaren aan het licht. 



Contacten van massief homogeen koper hebben het best voldaan. 



Bij deze inrichting van de temperatuur-metingen in het kwik 

 moest, gedurende het sluiten van den galvanometerketen, de hoofd- 

 stroom door het kwik voor een oogenblik verbroken zijn. Daartoe 

 was de galvanometercommutator gecombineerd met een stroomver- 

 breker voor den hoofdstroom. 



De meridiaanveranderingen gedurende de metingen werden geëli- 

 mineerd, door telkens vóór de galvanometeruitwijking den ruststand 

 van den galvanometer te noteeren. Deze was weliswaar eenigszins 

 afhankelijk van de sterkte en de richting van den hoofdstroom 

 tengevolge van diens magnetisch veld, maar door het combineeren 

 van waarnemingen bij stelselmatig gecommuteerden hoofdstroom en 

 thermostroom verdween dit bezwaar. 



De galvanometer van Carpentier was van het THoiisoN-type. Met 



