( 217 ) 



filtraat, vóör liet uitdampen, door middel van zoutzuur zuur te maken, 

 waarna dan weer ten slotte, om de precipitatie van kreatinine- 

 chloorzink niet te belemmeren, liet zoutzuur door toevoeging van 

 natriumacetaat weggenomen moet worden. Bovendien zijn er aan de 

 methode van Netjbauer nog andere bewaren verbonden die niet 

 geheel te vermijden zijn. De van phosphaten bevrijde urine wordt 

 tot stroopdikte ingedampt en daarna met alkohol uitgetrokken. Er 

 kan nu licht een deel van de kreatinine in de door toevoeging van 

 alkohol hard geworden zoutmassa achterblijven. Wil men dit gevaar 

 ontloopen door het indampen niet ver voort te zetten, dan stuit men 

 weer op het bezwaar dat nu de alkohol door het nog aanwezige 

 water verdund wordt, ten gevolge waarvan het kreatinine-ehloorzink 

 onvolledig uitkristalliseert. Want deze verbinding is wel onoplosbaar 

 in absoluten, maar niet in waterhoudenden alkohol. Er wordt dus 

 bij de toepassing dezer methode altijd te weinig kreatinine gevonden. 

 Van Hoogenhuyze en Verploegh hebben de oplosbaarheid van 

 kreatinine-ehloorzink in alkohol onderzocht door uit urine bereide, 

 zooveel mogelijk gezuiverde, gedroogde kristallen van deze stof een 

 tijd lang in gesloten ileschjes, hij kamertemperatuur, onder alkohol 

 van verschillende sterkte, bij herhaald omschudden te laten staan 

 en daarna met behulp van Folin's methode te bepalen hoeveel 

 kreatinine in den alkohol opgelost was. Zij vonden : 



in 100 CC. alkohol 99 % een spoor van kreatinine 

 93 % 5.6 mgr. 



;> >> >! >j '& /n ö2.1 ,, „ 



„ „ „ „ 50 % 104.5 „ 



In overeenstemming hiermede verkregen zij uit urine meer krea- 

 tinine-ehloorzink wanneer het alkoholisch extract, vóór de toevoeging 

 van chloorzink, nogmaals tot bijna droog toe uitgedampt en dan 

 weer in sterken alkohol opgenomen werd, dan bij de gewone wijze 

 van behandeling. Ook konden zij in de van het kreatininechloorzink 

 afgeiiltreerde vloeistof altijd nog, zoowel door de reactie van Weïl 

 als door die van Jaffé", kreatinine aantoonen. 



De methode van Neübauer geeft dus altijd verlies en wel, waar 

 het vooral op aankomt, een verlies waarvan het bedrag niet juist in 

 rekening te brengen is. Men is daarom niet gerechtigd aan met 

 behulp van deze methode waargenomen kleine schommelingen in 

 de afscheiding van kreatinine waarde toe te kennen. Bij de methode 

 van Foi.in daarentegen is een dergelijke bron van onzekerheid niet 

 aanwezig, indien de duur van de reactie - - 5 minuten — goed in 

 acht genomen, de vloeistof met water van kamertemperatuur op 



15 



Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XIV. A". 1905/6. 



