( 276 ) 



ning uit, dat in de afwijkingen geen systematisch onderscheid voor 

 de verschillende maanden merkbaar zonde zijn en, op grond hiervan, 



onderwerpt hij alle 600 afwijkingen, te zamen genomen, aan den 

 toets der foutenwet. 



De aanmerkelijke verschillen, die er bestaan tussehen de berekende 

 waarden van den bestendigheidsfactor, toonen echter aan dat deze 

 meening niet door de feiten gewettigd wordt en dat, indien toch eene 

 bevredigende overeenstemming tussehen theorie en waarneming kan 

 worden geconstateerd, dit noodzakelijk alleen hieraan te wijten 

 moet zijn, dat de waarschijnlijkheid van het voorkomen van afwij- 

 kingen tussehen bepaalde grenzen in te weinig decimalen is uitge- 

 drukt om de systematische verschillen, die er voor deze reeks moeten 

 bestaan, zoo goed als voor die van Helder en Batavia, tot uitdruk- 

 king te doen komen. Evenmin mag, op grond eener bevredigende 

 overeenkomst van het aldus berekend en waargenomen aantal afwij- 

 kingen, begrepen tussehen bepaalde grenzen, de gevolgtrekking 

 worden getrokken, dat de gemiddelde waarde ook tevens de waar- 

 schijnlijkste is. Bij de toepassing toch van dit criterium wordt, 

 zoowel als bij de berekening van h' en st, eene eventueele scheefte 

 der frequentie-kromme buiten beschouwing gelaten, omdat door 

 beschouwing der afwijkingen onafhankelijk van haar teeken, stilzwij- 

 gend symmetrie ten opzichte van de ordinaat van het zwaartepunt 

 der figuur wordt aangenomen. 



Daar het aantal jaren, door deze reeksen van waarnemingen 

 omvat, nog veel te gering is om voor elke maand afzonderlijk eene 

 frequentie-kromme te kunnen vormen, is hel evenwel wenschelijk 

 om, evenals Angot dit heeft gedaan, alle afwijkingen te zamen te vatten, 

 maar zich daarbij de vraag te stellen, welken vorm de wet der afwij- 

 kingen moet aannemen voor het geval dat deze bestaan uit groepen, 

 die wol ieder voor zich de normale wet volgen, maar elk met 

 verschillende constanten. Zelfs dan zijn de gegevens nog onvoldoende 

 om een geringe scheefte met zekerheid in de frequentie-lijn te kunnen 

 constateeren, zoodat alleen de symmetrische vorm kan worden gezocht. 



3. Indien, als in het hier beschouwde geval, de verschillende 

 groepen met gelijke frequentie optreden, is het niet moeilijk aan te 

 geven in welke opzichten zulk eene uit vele elementen samenge- 

 stelde kromme van de enkelvoudige, normale moet afwijken. De 

 groepen met groote waarden van den bestendigheidsfactor toch zullen 

 het aantal der kleine afwijkingen opdrijven boven het aantal over- 

 eenkomende met een gemiddelden factor en weinig bijdragen tot de 

 groote afwijkingen, terwijl de vlakke krommen met kleine waarden 



