( 284 ) 



zijn onderzocht. Toch mag men, in sommige gevallen althans, ook 

 andere verwachten, gevormd op dezelfde wijze als die der éénbasische 

 zuren nl. door de samenwerking van twee moleculen, in plaats van 

 de beide functies van 't zelfde molecuul. Eveneens mag men ver- 

 wachten dat, wanneer het tweebasische zuur, bv. door een der zuur- 

 fnncties in ester of zout te veranderen, in een éénbasisch is overgegaan 

 dit althans een anhydride zal geven op dezelfde wijze als andere 

 éénbasische zuren. 



Enkele gemengde anhjdriden van deze soort, die tevens ester zijn, 

 kent men bv. het aethyloxalylchloride, maar de eenvoudige anhy- 

 driden niet. Nu is een der voornaamste vormingswijzen der eenvoudige 

 anhydriden wel die, welke door Gerhardt in 1853 reeds is aange- 

 wend, nl. de werking van zuurchloriden (gemengde anhydriden) op 

 zouten. Het is deze methode die bij de toepassing, op het oxaalzuur 

 althans, dadelijk het gewenschte product heeft opgeleverd. 



De Heer Mol liet het aethyloxalylchloride met de noodige voor- 

 zorgen werken op het kaliumzout van den zuren oxaalzuren aethyl- 

 ester onder aether en verkreeg eene kleurlooze vloeistof die onder 

 een druk beneden één millimeter bij 85° — 95° distilleerde, bij afkoeling 

 vast werd en dan smolt bij 4' C. De resultaten der elementairanalyse 

 en der molecuulgewichtsbepaling komen overeen met hetgeen vereischt 

 wordt door het gezochte esteranhydride 



O O 



c o — c 



\>C 2 H 6 X OC,H, 

 aethyloxaalanhydride. 



evenals de ontleding door water. Bij verhitting onder gewonen druk 

 wordt het onder gasontwikkeling ontleed. 



Nog eenvoudiger kreeg de Heer Mol deze stof door phospboroxy- 

 chloride op een overmaat van kaliumaethyloxalaat te laten werken. Het 

 onderzoek wordt door hem met andere tweebasische zuren voortgezet. 



