( 300 ) 



in liet Laboratorium van Prof. Lüciani te Rome, bij een paar honden, 

 dat deel der kleine hersenen uitgesneden, dat overeen zou komen 

 met het rechtergedeelte van den Lobus simplex. 



Nadat de bijverschijnselen, welke gedurende de eerste dagen na 

 de operatie aanwezig waren, waren teruggegaan, bleef het proefdier 

 met het hoofd schudden alsof het „neen" wilde zeggen. 



Daar dit verschijnsel veel had van een coördinatie-stoornis en in 

 dat geval een bevestiging zou zijn van de hypothese van Bolk, was 

 het van belang om met juistheid te bepalen, welk gedeelte der kleine 

 hersenen was weggenomen. 



Daarom werd het praeparaat, in formol gehard, Professor Winkler 

 tot onderzoek aangeboden en had deze de welwillendheid om het 

 mij ter bewerking aftestaan. 



Om later te maken coupes, zoo noodig, volgens de methode van 

 Weigert — Pal te kunnen behandelen, werden de kleine hersenen 

 onmiddellijk in Muller's vloeistof nabehandeld. Eerst daarna werden 

 de photografische afbeeldingen gemaakt (fig. I en II). 



De witte vlekjes, die men op deze figuren ziet, zijn afkomstig van 

 celloïdine, waarmede de stukjes tegen elkander werden geplakt. Dit 

 was noodig daar de kleine hersenen in drie stukken gesneden hier 

 werden ontvangen. 



In het midden der kleine hersenoppervlakte ziet men een holte. 

 Wanneer men deze volgens de lengte-as van het cerebellum in 

 vier deelen verdeelt, dan ligt ongeveer één vierde links van de 

 mediaanlijn, twee vierde in het rechter mediane en één vierde (wel 

 het kleinste) in het rechter laterale gedeelte. 



De vorm der holte, aan de oppervlakte der kleine hersenen en 

 voor zoover ze ligt in het mediane stuk, is ongeveer die van een 

 •afgeknotten • gelijkbeenigen driehoek met de verlengde paramediaanlijn 

 tot basis 



Deze figuur ligt voor het grootste gedeelte en wel ongeveer voor 

 drievierde in de rechter helft en slechts voor één vierde in de linker- 

 helft van het cerebellum. 



Van belang is het om na te gaan, in welk onderdeel der kleine 

 hersenen de gyri gelegen zijn, waaruit van Rijnberk het stukje ge- 

 sneden heeft. 



In de fig. I en II valt het oog, behalve op het defect (fig. II 

 sub 1), dadelijk op een diepe gleuf (fig. II sub 2a), die vermoedelijk 

 door het hardingsproces duidelijker is uitgekomen, dan dit wel tijdens 

 het leven het geval zal zijn geweest. 



De sulcus primarius is de groeve die het diepst doordringt en tot 



