( 309 ) 



over de huidteekeningen der gewervelde dieren, met uitzondering 

 der vogels, mede te deelen. 



In de allereerste plaats dien ik dan te trachten eene definitie 

 te geven van het voorwerp zelf van mijn onderzoek. In onverschillig 

 welk dier ontstaat de „teekening" in algemeenen zin door de contrast- 

 werking van ten minste twee kleuren of tinten. Gewoonlijk kiest men 

 dan willekeurig één dier kleuren uit en beschouwt die als de ,.teekening" 

 in engeren zin. De andere noemt men de „grondklewv" . Deze keuze 

 wordt doorgaans door zuiver aesthetische gegevens bepaald. Als 

 criterium geldt, nu eens het verschil in uitbreiding — waarbij men 

 de minst uitgebreide kleur als de teekening beschouwt — , dan weer het 

 verschil in tint, waarbij men de lichtere kleur als grondkleur aanneemt. 

 De onredelijkheid van deze methode is duidelijk en dit is reeds ten 

 deele door J. Zenneck 1 ), een leerling van Eimer, aangetoond. Indien men 

 eenige kaartjes van gelijke grootte vergelijkt, waarop onderscheidel ijk 

 is aangebracht: een kleine zwarte figuur met veel witte marge, een 

 kleine witte figuur met veel zwarte marge, een groote zwarte figuur 

 met weinig witte marge en een groote witte figuur met weinig 

 zwarte marge, dan zal wel niemand er aan denken in één dier 

 gevallen de marge als de teekening te beschouwen ; de figuur blijft 

 echter, zij moge groot of klein, zwart of wit zijn. Het is dus 

 noch de tint, noch de uitbreiding, maar de beteekenis welke haar tot 

 de teekening stempelt. Past men dit op de huid teekening der dieren 

 in algemeenen zin toe, dan zal dus allereerst telkenmale bepaald moeten 

 worden welke beteekenis (biologische, morphologische, physiologische) 

 aan de verschillende onderdeden te hechten zijn. De biologische be- 

 teekenis kan hier buiten beschouwing blijven; uit den aard der zaak 

 is het voor het juiste begrip der huidpigmentaties allereerst noodzakelijk 

 zich rekenschap te geven op welk morphologisch stramien, op welk 

 pliysiologisch determinisme het tot stand komen der teekening berust. 

 Tracht men dit te doen, dan blijkt het dat de eenvoudige onder- 

 scheiding tusschen „teekening" in engeren zin en „grondkleur" niet 

 voldoende is om de veelvuldige pigmenteeringen der huid rationeel 

 te beschrijven. Het lijkt mij dat men gedwongen is minstens drie 

 elementen te onderscheiden welker gezamenlijk of gedeeltelijk optreden 

 de eigenlijke teekening vormt. De onderscheiding dezer drie elementen 

 wordt verkregen door een quantitatief criterium in het probleem te 

 brengen en wel door niet alleen een plus en een minus in de 

 intensiteit der pigmentatie tegenover elkander, doch door onder- 



l ) J. Zenneck, Die Zeichnung dar Boiden. Zeitschrift f. Wissenschaftliche Zoölogie, 

 Bd. 64, 1896, h. 1, u. 2, S. 234. 



