( 310 ) 



scheidelijk overmaat of defect in de pigmentvorming tegenover de 

 grondkleur te stellen. 



Een paar voorbeelden mogen dit toelichten. Bij een witten hond 

 met zwarte ooren vertegenwoordigt de zwarte kleur de contrastkleur, 

 evenals bij een zwart paard met witte ster op het voorhoofd dit de 

 witte kleur doet. Doch in het eerste geval is het een overmaat- 

 contrast, in het tweede een defect-contrast. Bij een dier met over- 

 wegend bruine huid, die witte en zwarte vlekken vertoont, zijn alle 

 drie de elementen welke ik te onderscheiden wensch, aanwezig: 

 de bruine grondkleur, de overmaat-contrasten en de defect-contras- 

 ten. Van deze eenvoudige voorbeelden uitgaande, is het mogelijk 

 eene terminologie op te stellen waarmede de meest belangrijke 

 elementen der huidpigmentaties naar vorm, uitbreiding en ligging 

 vrij scherp gedefinieerd kunnen worden. Zoo noem ik de witte voor- 

 hoofdster van het zwarte paard een geïsoleerd defect-contrast. Zoo 

 zijn de donkere strepen van de hals en romp der zebra serieel ge- 

 rangschikte overdwarsche, die van Galidictis serieel gerangschikte over- 

 langsche overmaat-contrasten. De morphologische en physiologische 

 grondslag van de onderscheiding tusschen overmaat- en defect-contrasten 

 ligt nu in de volgende waarnemingen: l p . Vindt men in een groote reeks 

 gevallen overmaat-contrasten op die plaatsen waar ook de innervatie 

 van de huid het sterkst is, terwijl de laatste juist gevonden worden 

 op plaatsen waar de innervatie het zwakst is. 2. Vindt men dat vorm 

 en ligging der overmaat-contrasten dikwijls beantwoorden aan de z.g. 

 dermatoomcarieaturen l ) op wier beteekenis vroeger werd gewezen, 

 terwijl de defect-contrasten dikwijls beantwoorden aan de analgetisclie 

 velden ontstaan door de vernieling der gevoeligheid in een of meer 

 segmenten. Eenige voorbeelden mogen dit toelichten. Klinisch heeft 

 Langelaan 2 ) voor den mensen, experimenteel hebben Winkler 8 ) en 

 ik voor den hond aangetoond dat de gevoeligheid der huid in normale 

 omstandigheden het sterktst is in een systeem van lijnen en zonen, 

 welke beantwoorden aan de gemiddelde dermatoorn-grenzen {van grenzen 

 in engen zin kan men wegens de overdekkingen niet spreken). Be- 

 schouwt men nu de donkere strepen van de zebra, dan is het buiten 

 twijfel dat op hals en romp althans de ligging en richting ervan een 

 sterke overeenkomst toont met de gemiddelde dennatoomgrenzen 



x ) G. Winkler en G. van Rijnberk, Over bouw en functie van het rompdermatoom. 



~) J. W. Langelaan, Over het bepalen van wortelvclden op de huid van gezonde 

 personen. Verslagen der Kon. Akademie v. Wetenschappen, 29 Sept. 19Ü0, p. 252. 



3 ) G. Winkler en G. van Rijnberk, Over functie en bouw van het rompdr j rmatoom, 

 UI. Verslagen der Kon. Akademie v. Wetenschappen, 22 Febr. 1902. 



