( 312 ) 



strepen ongeveer aan de gemiddelde dermatoomgrenzen. Bij de zebra 

 schijnt de pigment-overmaat gerangschikt te zijn volgens het schema 

 der intersegmen tale sommatie-zones en de daaruit resulteerende 

 teekening kan dus gedefinieerd worden als te bestaan uit interseg- 

 mentale overmaat-contrasten. Dit voorbeeld staat niet op zich zelf. Toch 

 is het betrekkelijk zeldzaam. In vele andere gevallen blijkt de pigment- 

 overmaat niet gerangschikt te liggen volgens het uniforme schema dei- 

 gemiddelde intersegmentale grenzen, maar is zij willekeurig opgehoopt in 

 enkele punten of onderdeelen der segmenten zelve. Zoo vindt men 

 bij talrijke witte huisdieren zwarte vlekken welke naar vorm, ligging- 

 en uitbreiding veel overeenkomst vertoonen met wat Winklek der- 

 matoomcaricaturen genoemd heeft. Zelfs een aanduiding der eigen- 

 aardige beteekenis welke het intreepunt der huidzenuw in het hypo- 

 dermis voor de innervatie schijnt te hebben (maximum en nltimum 

 moriens der kernveldstukken, dermatomen en sensibele huidgebieden 

 in 't algemeen ! ) vindt men in de pigmentatie terug. Zoo schijnen 

 de zwarte stippemïjen van vele haaien, amphibien, slangen en 

 hagedissen naar aantal en ligging ongeveer te beantwoorden aan de 

 serieel gerangschikte intreepunten der dorsale en laterale zenuwtakken. 

 Nu de defect-contrasten. Bij donkere individuen onzer huisdieren 

 vindt men veelvuldig witte oor- of staartpunten, witte buik, of een 

 witte vlek in de frontale middellijn van den kop, of witte teenen. 

 Dat al deze plaatsen absoluut of relatief excentrische gebieden vertegen- 

 woordigen, behoeft geen betoog. Ik beschouw deze verschijnselen 

 dan ook als defect-contrasten in het excentrische gebied van de der- 

 matomen. Van gansch anderen aard zijn de witte vlekken bij 

 konijnen waarop door Winkler is gewezen en welke uitdruk- 

 kingen zijn van segmentale variabiliteit ; in de reeks gelijkwaardige, 

 pigment voortbrengende segmenten hebben één of meer die capa- 

 citeit verloren; vandaar het defect, dat vorm, ligging en uitbreiding 

 toont van de segmentale analgesien. Een voorbeeld hiervan zijn 

 ook de Lakenveldsche koeien wier wit „dekkleed" over den romp 

 blijkbaar aan een reeks, door kunstmatige teeltkeus, erfelijk 

 pigmentlooze segmenten beantwoordt. Onder deze voorbeelden zijn 

 ook de reeds bovengenoemde witte voeten te vermelden. Bij zwarte 

 honden, paarden, konijnen vindt men dikwijls witte voorvoelen 

 en een witte ster op de borst. Het is duidelijk dat men daarbij 

 met iets meer te doen heeft dan met een excentriciteits-defeet. 

 Daarbij is ongetwijfeld in het spel een 'segmentaal uitvalsverschijnsel. 



l ) Over functie etc. Versl. Ak. 31 Oct. 1903. G. van Rijnberk : Over het in centri- 

 petale richting afsterven van sensibele luüdgebiedeu. Verslagen der K. Akad. v. 

 Wetenschappen te Amsterdam, 31 Oct. 1903. 



