( 313 ) 



Men weet uit de experimenten van Winkler ] ) en van mij dat de apieale 

 huidsegmenten van de voorpooten (7e en 8e cerv.) uitsluitend bestaan uit 

 de laterale dermatoomstukken ; de dorsale stukken zijn verdwenen en de 

 ventrale liggen zeer gereduceerd tegen de ventrale middellijn ter hoogte 

 van het manubrium stemi. Deze verhouding beantwoordt volkomen 

 aan die der zooeven beschreven defect-velden. Ik beschouw deze 

 daarom als segmentale defect-contrasten, uitdrukking eener segmentale 

 defect-variabiliteit in liet 7e en 8e cervicale segment. Dergelijke gevallen 

 zijn niet zeldzaam, en vaak is de uitbreiding der witte velden van 

 dien aard dat men bv. een defect der 5e en 6e cervicale segmenten 

 naast dat van 't 7e en 8e kan aannemen. Voor de achterste extre- 

 miteit wier segmentinnervatie minder goed bekend is, gelden derge- 

 lijke verhoudingen. 



Het is mij te dezer plaatse niet mogelijk meer over het vraagstuk 

 der segmentale rangschikking der huidpigmentatie mede te deelen. 

 Een uitvoerige arbeid hierover zal spoedig verschijnen. De vooraf- 

 gaande uiteenzettingen zijn echter voldoende om over de grondgedachte 

 van mijne beschouwingswijze te kunnen oordeelen en om de in de 

 volgende conclusies gegeven samenvatting begrijpelijk te maken, welke 

 ongetwijfeld belang kan hebben voor de geneeskunde, daar zij de 

 groote beteekenis der segmentale innervatie voor het trophisme der huid 

 buiten twijfel stelt en een segmentalen grondslag voor vele pathologische 

 toestanden als naevus pigmentosas, vitiligo enz. steeds meer waar- 

 schijnlijk maakt. 



CONCLUSIES. 



1. De rangschikking der huidpigmentaties tot teekenhxg is bij ge- 

 wervelde dieren in een groote reeks gevallen de uitdrukking der 

 bijzondere verhoudingen der segmentale huidinnervatie. 



2. Bij de ,,huidteekening" kan men in algemeenen zin drie ele- 

 menten onderscheiden : de grondkleur, de overmaat-contrasten en de 

 defect-contrasten. 



3. Bij dieren met bijna geheel eenkleurige huid kunnen de over- 

 maat-contrasten zonaal (dorsaal) of geïsoleerd voorkomen. 



Deze laatste beantwoorden dan dikwijls: 



voor den kop : 

 a. aan een bepaald centraal zenuwgebied : (trigeminus overmaatcon- 

 trast), of van bepaalde punten in die gebieden. (Intreeplaats der zenuw 

 in den hypodermis; overmaat-contrast ex introitu; supraorbitaalvlek). 

 voor de rest van het lichaam : 



l ) C. Winkler en G. van Rijnberk, Over het uitgroeien der laterale velden der 

 rompdermatomen op de eaudale afdeeling der bovenste extremiteit. Verslagen der 

 K. Akademie v. Wetenschappen te Amsterdam, 28 Nov. 1903. 



21 



Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XIV. A°. 1905/6. 



